torso_1973_kadr1

Ciała noszą ślady przemocy cielesnej (1973)

Nie od dziś wiadomo, że największy wpływ na amerykańskie slashery miały włoskie giali. Zamiana elegancko ubranego mężczyzny w czarnych, skórzanych rękawiczkach na zdeformowanego osiłka w wymyślnej masce to największa różnica między tymi dwoma gatunkami. Struktura nie jest jednak znacząco odmienna od tej, używanej wcześniej przez włoskich twórców i przykładowo, dopatrzyć się można dość bezczelnej inspiracji […]

rituals_1977_kadr

Rytuały (1977)

Jeśli czytaliście moją recenzję Uwolnienia Broomana, wiecie że szczególną sympatią darzę kino survivalowe. Przekraczanie możliwości własnego ciała i umysłu, aby przetrwać w skrajnie niebezpiecznej sytuacji, budzi u mnie szczególną ciekawość, zwłaszcza gdy siedzę akurat w ciepłym fotelu. Nic tak bowiem nie hartuje człowieka, jak uczucie zagrożenia, w którym stawką jest to co najcenniejsze – życie. […]

jane_fonda_barbarella

Wstęp do pop psychedelii

Mimo że termin pop psychedelia lub pop psychedeliczny przez prawie 5 dekad oznaczał głównie muzykę końca lat ’60, w ostatnich kilku latach coraz bardziej używany bywa na oznaczenie specyficznej działki kultury popularnej, mocno umoczonej w kwasie, grzybach i marihuanie, a konkretnie chodzi o reklamę, modę i sztukę. Sam fenomen daje się łatwo opisać, ale problem […]

death-by-hanging-1968-kadr

Śmierć przez powieszenie (1968)  

Świadomość przeciętnego widza odnośnie kina japońskiego zaczyna się i kończy na Akirze Kurosawie, z rzadka Masakim Kobayashim. Zapomina on więc zarówno o ojcach kina japońskiego tj. Mikio Naruse, Yasujiro Ozu, Kenji Mizoguchi oraz o wielkiej trójce – pionierach japońskiej Nowej Fali, zwiastujących nowe trendy w tamtejszej kinematografii (którzy dali swoim filmom funkcję zwierciadła życia społecznego), […]

roger-corman-in-godfather-2

5 cameo Rogera Cormana w filmach jego uczniów!

Ojciec chrzestny 2 (1974) Jak pisze Roger Corman w swojej kultowej autobiografii How I Made Hundred Movies in Hollywood and Never Lost a Dime: Nawet Frank i Barbara nie mogli mnie ochronić, kiedy wczesny absolwent szkoły Cormana, Francis Ford Coppola, obsadził mnie w Ojcu chrzestnym 2. Grałem członka komisji senackiej, która miała przygwoździć Michaela Corleone. […]

Artykuły

Kosmiczna arka Ra – improwizacja jako wehikuł communitas

Kosmiczna arka Ra – improwizacja jako wehikuł communitas

1. Przebudzenie w mieście umarłych U schyłku lat pięćdziesiątych czarna społeczność Ameryki uświadomiła sobie w pełni własną kulturową oraz cywilizacyjną izolację i zaczęła postrzegać siebie jako afrykańską diasporę. Efektem tego był nie tylko wzrost popularności ekspansywnych ruchów równościowych i antyrasistowskich, ale także pierwsze próby odnalezienia, bądź też zrekonstruowania własnej tożsamości: rasowej, kulturowej, politycznej i artystycznej. […]

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 2 219 obserwujących.