Playlista wczesnej psychedelii (1957-63)

Mimo że psychedelia w muzyce eksploduje na masową skalę dopiero około 1965-66, już pod koniec lat ’50 pojawiają się pierwsze sygnały zainteresowania kultury Zachodu szamanizmem z użyciem świętych roślin oraz plemiennymi rytuałami, które stają się znaczącą inspiracją dla płyt folkowych i nagrań terenowych oscylujących wokół halucynogennych motywów.

1957: Antropolog-amator Gordon Wasson nagrywa rytuał z użyciem grzybów psylocybinowych, przeprowadzony przez meksykańską szamankę Marię Sabinę. LP zostaje wydany przez Folkway Recordings jako The Mushroom Ceremony Of The Mazatec Indians. Wasson rozprowadza także prywatnie rozszerzoną wersję nagrań na kilku winylach.

1958: Holenderski kompozytor awangardowy Tom Dissevelt nagrywa frapujący kawałek proto-elektroniczny Syncopation, który zostaje wydany rok później na płycie The Fascinating World Of Electronic Music By Kid Baltan And Tom Dissevelt. Numer przypomina do złudzenia klimat utworów acid house’owych z końca lat ’80.

1959: Poeta i pieśniarz folkowy Rod McKuen wydaje płytę spoken word pt. Beatsville dzięki labelowi Hi-Fi, której ostatni numer What Is A Fabian? zawiera aluzję do tripowania na grzybach halucynogennych. LP eksploatuje rosnącą w szeregi subkulturę bitników i nie ma psychedelicznego charakteru.

1960: Nudysta i wegetarianin Eden Ahbez wydaje legendarną płytę Eden’s Island w Del-Fi, która zawiera oniryczne, exotikowe kompozycje, przeplatane numerami spoken word, wyprzedzające o kilka lat erę psychedelicznego folku. Okładka idealnie obrazuje hipisowski styl, do wyłonienia się którego brakowało przynajmniej 6-7 lat.

1961: Filozof i psycholog, a także współzałożyciel Anonimowych Alkoholików, Gerald Heard, wydaje trzypłytowy album Explorations Volume 2: Survival, Growth & Re-birth w stajni World Pacific, który porusza temat jego osobistych doświadczeń z LSD.

Gerald_Heard_album_cover

1961: Pisarz, filozof i psychonauta Aldous Huxley nagrywa wykład w Los Alamos, który porusza także zagadnienie środków psychedelicznych. Płyta wychodzi pośmiertnie jako Visionary Experience w 1969, wydana przez Gifford Associates. W tym samym roku Huxley udziela wywiadu brytyjskiemu reporterowi, który jako Speaking Personally wydany zostaje w 1970.

1961: Proto-surfowa grupa The Gamblers nagrywa swój jedyny singiel 7″ Moon Dawg/LSD-25, ale chwytliwy tytuł kawałka ze strony B jest czystą eksploatacją jakiegoś nagłówka prasowego przez menedżera zespołu i nie ma psychedelicznej treści. Obydwie kompozycje są instrumentalne.

1962: Niezależny filozof Alan Watts wydaje LP This Is It, na którym daje upust swoim zenistyczno-szamańsko-psychedelicznym inspiracjom ze śpiewanymi, deklamowanymi i krzyczanymi dada-numerami o prawdziwie dzikiej harmonii. Album został niemal w całości zaimprowizowany i bywa uważany za pierwszy dotykający rdzenia przeżycia psychedelicznego.

1962: Hugh Romney, który ma przyjąć kilka lat później xywkę Wavy Gravy i stać się jednym z członków The Merry Pranksters, wydaje album łączący komedię ze spoken word, nagrany na żywo w nowojorskiej Greenwich Village i zatytułowany Third Stream Humour. Gadki często szybują w stronę „meksykańskiego rolnictwa” i palenia trawy.

Hugh_Romney_third_stream_humour

1963: Pieśniarz folkowy Sandy Bull wydaje swoją debiutancką płytę Fantasias for Guitar and Banjo, która łączy klasyczne brzmienie gitary akustycznej ze wschodnimi wpływami. Strona A zawiera 22-minutową, proto-psychedeliczną kompozycję Blend. Sandy Bull przyznał później, że na jego album duży wpływ wywarła muzyka Raviego Shankara.

9 myśli nt. „Playlista wczesnej psychedelii (1957-63)”

  1. John Fahey – na bazie archaicznych folkowych i bluesowych patentów wypracował szereg oryginalnych technik akustycznego grania. Fundamentalna postac dla psychedeliczno folkowych gitarzystów. Debiutował pod koniec 50-tych.

    Lubię to

  2. Davy Graham – pionier łączenia celtyckich brzmień z rozwiązaniami rodem z pozaeuropejskich obszarów ( Indie, Maroko ) Wprowadził progresję akordową DADGAD , niebywale influentną dla gitarowego, akustycznego psycho folku . Faktyczny ojciec brytyjskiej sceny folkowej, na jego technikach zbudowali się tacy ludzie, jak Bert Jansch i John Renbourne, czy po latach Ben Chasny z The Six Organs of Admittance, zaś cały akustyczny Jimmy Page, to jest jedna wielka zwała z gościa. Oto co ten suczy syn wyprawiał na zwykłym pudle w pierwszej połowie 60 – zhttp://www.youtube.com/watch?v=76Yvw_ZztQk

    Lubię to

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s