Krótka historia „You Got Me”!

The_Kinks_debut_album
The Kinks, Self-titled, Pye Records, UK 1964

1964 to rok wielkich przemian w muzyce gitarowej. Za sprawą występu na żywo The Beatles w Ed Sullivan Show 9 lutego w USA traci nagle falę popularny surf rock, a grupy, które dzisiaj nazwalibyśmy sunshine popowymi tj. The Beach Boys, muszą przez długi czas błagać o czas antenowy. Za Beatlesami na amerykańskie listy przebojów wkradają się tymczasem inne zezpoły z Wielkiej Brytanii, wśród nich The Zombies, Dave Clark Five czy Gerry & The Pacemakers, które już zdążyły osiągnąć pewien sukces w Wielkiej Brytanii i Europie. Ta fala przejdzie do historii jako Brytyjska Inwazja.

Jedna z grup, które odnoszą sukces najpóźniej, mocno odstaje jednak od liverpoolskiego brzmienia i bubblegumowych tekstów typu chłopak spotyka dziewczynę. Ich znak rozpoznawczy to ciężkie, garażowe brzmienie. Są nimi oczywiście The Kinks, których przełomowy singiel 7″ You Really Got Me / It’s All Right pojawia się w brytyjskich sklepach 6 sierpnia 1964, a w Stanach Zjednocznych dwadzieścia dni później i dociera do #7 miejsca Listy Billboardu wywołując wielki szum wśród wielu młodych muzyków! You Really Got Me to prawdziwa muzyczna rewolucja!

Ten legendarny kawałek został skomponowany przez frontmana zespołu, Raya Daviesa, w marcu 1964 na pianinie, zainspirowany jazzowymi numerami Gerry’ego Mulligana i nagrany kilka dni później jako demo w londyńskim studiu Regent Sound. Druga, profesjonalna wersja, została nagrana 15 czerwca w studiu wytwórni Pye, która w międzyczasie wykupiła kontrakt zespołu od ich pierwszego labela, Kassner Music.

Na rynek singiel wypuszczony został jednak w trzeciej, szybszej wersji, która nagrana została w lipcu w studiu IBC, gdzie panowała lepsza atmosfera w porównaniu ze studiem Pye i zespół miał również dostęp do lepszej klasy sprzętu, 3-ścieżkowego rejestratora Ampexa, 24-wejściowej konsoli i głośników Altec. Producentem był Shel Talmy, który później stał się twórcą cudu brzmieniowego The Who.

Surowe, ciężkie brzmienie gitary Dave’a Daviesa uzyskano przez nagłośnienie wzmacniacza Elpico, którego membrana zostaje wcześniej pocięta żyletkami i nakłuta igłami, dając naturalny przester. Ten został następnie podpięty pod Voxa AC30 (sprzęt używany w tym czasie przez Beatlesów i wiele innych brytyjskich zespołów), co zostało dodatkowo wzmocnione przez rejesterację dźwięku kilkoma mikrofonami naraz i manipulację faderem na konsolecie.

Co znaczące, ostateczny kształt legendarnego riffu został wybrany przy pogrywaniu Louie, Louie w studiu przez muzyków, co dało mu mocno garażowy charakter. Mimo że Shel Talmy przez wiele lat twierdził, że został on zagrany przez Jimmy’ego Page’a, pogłoska ta została zdyskredytowana w ostatnich latach przez obydwóch – Page faktycznie znalazł się w studiu razem z Kinksami, ale przy nagrywaniu gitary rytmicznej na późniejszej sesji, która wyprodukowała kultowy debiut zespołu.

Conradino Beb

Jedna myśl nt. „Krótka historia „You Got Me”!”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s