Archiwa kategorii: Blog

David Lynch potwierdza, że nie wyreżyseruje już więcej filmów!

Jak spekulowaliśmy prawie cztery lata temu, David Lynch, guru kina niezależnego, pragnie zakończyć karierę reżysera filmowego, co teraz kategorycznie potwierdził w wywiadzie dla australijskiego dziennika The Sydney Morning Herald.

Jak powiedział Lynch z goryczą: Sytuacja bardzo się zmieniła. Wiele filmów nie osiągnęło sukcesu kasowego, pomimo tego że mogły być to znakomite filmy, a te które podbijały box office nie miały nic wspólnego z tematami, które chciałem realizować.

Co jednak ważniejsza, to że artysta potwierdził silnym „TAK, to prawda”, choć po chwili wahania, że Inland Empire (2006), spektakularna klapa, która uczyniła z niego konia, na którego nikt nie chce postawić, oddalając jakąkolwiek szansę na sfinansowanie kolejnej produkcji, był jego ostatnim filmem w karierze.

Lynch skupia się teraz na zbliżającej się premierze trzeciego sezonu Miasteczka Twin Peaks, która będzie miała miejsce 21 maja, choć wciąż nie chce ujawniać żadnych szczegółów na temat fabuły, mówiąc:

Współczesny marketing kompletnie to (doświadczenie – przyp. red.) rujnuje. Ludzie chcą wiedzieć, aż w końcu się dowiadują, po czym tracą zainteresowanie. Tak więc, mówiąc za siebie, nie chcę wiedzieć nic na temat tego, co zobaczę. Chcę tego doświadczyć bez żadnego oczyszczenia, czystego. Chcę pójść w świat i pozwolić się temu stać.

Źródło: The Sydney Morning Herald

Nigel Wingrove opowiada o swojej fascynacji nunsploitation w „House of the Writhing Nun”

Nigel Wingrove, właściciel kultowego labela Salvation Group (odpowiedzialnego za renesans filmów Jeana Rollin), znany także jako reżyser kontrowersyjnego, eksperymentalnego szortu Visions Of Ecstasy (1989), zbanowanego do 2012 roku przez BBFC za przedstawienie Św. Teresy uprawiającej seks z inną kobietą i Jezusem na krzyżu, pełnometrażowego Sacred Flesh (2000) oraz trzech filmów wideo z serii Satanic Sluts (The Black Order Cometh, The Black Masses, Scandalized), dokumentujących występy sceniczne żeńskiej, gotycko-burleskowej grupy Satanic Sluts, opowiada o historii nunsploitation, poruszając przy okazji kwestię swojej osobistej fasynacji gatunkiem, która zamieniła go w filmowca i dystrybutora rzadkich filmów eksploatacji z lat ’70.

House of The Writhing Nun (wywiad)

Visions of Ecstasy (1989)

Ryzyko epizodów psychotycznych na skutek używania marihuany jest znacznie mniejsze, niż wcześniej sądzono!

Naukowcy z Uniwersytetu w Yorku wykazali w swoim najnowszym badaniu, że ryzyko wystąpienia epizodów psychotycznych takich jak halucynacje pod wpływem marihuany jest bardzo niewielkie, jeśli wziąć pod uwagę dużą liczbę użytkowników. Znacznie większym ryzykiem wg naukowców jest mieszanie marihuany z tytoniem.

Raport z badań został opublikowany w periodyku Addiction. W jego ramach przebadano ponad 2 miliony aktualnych użytkowników marihuany (czyli tych, którzy użyli środka w ciągu ostatnich 12 miesięcy) zamieszkujących Walię i Anglię.

Naukowcy potwierdzili wprawdzie, że marihuana może pogorszyć symptomy schizofrenii, ale epizody psychotyczne u zdrowych użytkowników występują wg nich niezmiernie rzadko, u 1 osoby na 20 tys. W związku z tym badacze dowodzą, iż penalizacja czy ostre prawo antymarihuanowe nie ma żadnego wpływu na poprawę stanu zdrowia psychicznego społeczeństwa.

Jak mówi dr Ian Hamilton, specjalista ds. zdrowia psychicznego na Wydziale Nauk Medycznych Uniwersytetu w Yorku: Związek pomiędzy konopiami i psychozą jest jednym z głównych przedmiotów badań od lat ’60. Większość z prestiżowych badań, do których mieliśmy dostęp, została jednak przeprowadzona w czasach, kiedy normą były odmiany o niskiej potencji, a dzisiaj coraz powszechniejsze są odmiany o wysokiej zawartości THC.

Marihuana ta zawiera mniej związków chemicznych, które, jak wierzymy, chronią przed negatywnymi efektami ubocznymi takimi jak psychoza, a więcej tych, które mogą ją powodować. W nowym badaniu przyjrzeliśmy się zarówno odmianom o niskiej, jak i wysokiej potencji, ale jasne jest, że potrzebujemy więcej przypadków używania tej drugiej, żeby głębiej przebadać fakty.

Naukowcy twierdzą więc, iż marihuana o wysokiej potencji zwiększa ryzyko wystąpienia problemów psychiczych, nawet jeśli statystycznie ich liczba jest bardzo ograniczona, ale znacznie większe ryzyko niesie ze sobą mieszanie marihuany z tytoniem, gdyż proceder ten powoduje uzależnienie od tytoniu już w młodym wieku, zwiększając ryzyko zachorowania na raka i choroby układu oddechowego.

Regulacja moglaby pomóc w zredukowaniu ryzyka, jakie niesie ze sobą używanie marihuany, gdyż uregulowany rynek wymusiłby kontrolę jakości. To dałoby również do ręki użytkownikom informację na temat potencji marihuany, coś co odkrywają oni obecnie dopiero po zastosowaniu używki – skutek nieuregulowanego rynku.

Komunikat dla społeczeństwa na temat związku pomiędzy używaniem marihuany, a psychozą nie jest łatwy i jednoznaczny, ale dowody wciąż wskazują na korzyść z regulacji, która zajęłaby się zapobieganiem największemu niebezpieczeństwu zdrowotnemu, jakim jest używanie tytoniu – mówi dr Hamilton.

Źródło: University of York

Muzeum Złej Sztuki jest oddane przechowywaniu dzieł, które inni woleliby spalić na stosie!

Muzeum Złej Sztuki (The Museum Of Bad Art, czyli w skrócie MOBA) to prywatna instytucja z trzema oddziałami w stanie Massachusetts, której celem jest kolekcjonowanie, przechowywanie i ekspozycja sztuki nazywanej często przez krytyków „porażką artystyczną”. MOBA zostało założone w 1993, po tym jak antykwariusz Scott Wilson znalazł na śmietniku obraz pt. Lucy in the Field with Flowers. MOBA swoją pierwszą, gorąco przyjętą wystawę, zorganizowało w marcu 1994 w bostońskiej piwnicy, a od tego czasu kolekcja muzeum urosła do ponad 600 dzieł.

„Peter The Kitty”

Do MOBA z założenia przyjmowane są tylko najgorsze prace niespełnionych artystów. Jak twierdzi jednak w wywiadzie dla Vice’a permanentno-przejściowy dyrektor wykonawczy muzeum, Louise Sacco: MOBA ma surowe standardy. Poszukiwane są dzieła o wyjątkowej jakości, która wyróżnia je w ten czy inny sposób od zwykłej niekompetencji.

MOBA ma tej chwili trzy oddziały, główny znajduje się w Dedham, a dwa mniejsze w Brookline i Soomerville (okolice Bostonu). W kolekcji muzeum znajdziemy wiele dzieł noszących znamiona wyjątkowości, brzydoty, absurdu i porażki.

Jednym z hitów jest na przykład portret kobiety o męskiej twarzy, która z jakiegoś nieodgadnionego powodu trzyma w dłoni rakietę do tenisa i kolorowy pióropusz. Jest też podróbka Mleczarki Vermeera, podobizna mężczyzny pożartego przez czerwonego kota, a także obraz leżącej w rowie i zapłakanej Statui Wolności.

„Lucy in the Field with Flowers”

Kolekcja MOBA przedarła się po raz pierwszy do mediów w 1996 za sprawą kradzieży dwóch eksponatów, co podniosło również rangę instytucji. Jednym z nich był obraz Eileen autorstwa R. Angelo Le. Charakterystyczną cechą tego dzieła, które trafiło do kolekcji MOBA wprost z kubła na śmieci, jest rozdarcie w płótnie od ciosu nożem, które według muzeum „dodaje jeszcze większej dramaturgii już i tak bardzo wymownemu dziełu”.

Za odnalezienie Eileen muzeum wyznaczyło nagrodę w wysokości $6,50, którą później zwiększono do $36,73, ale mimo to dzieło przepadło na lata. Bostońska policja zakwalifikowała zdarzenie jako drobną kradzież, a obraz wypłynął na światło dzienne dopiero w 2006, kiedy rzekomy sprawca kradzieży skontaktował się z MOBA, żądając $5 tys. okupu za zwrot obrazu. Mimo braku reakcji ze strony muzeum, obraz i tak zwrócono.

„Eileen”

Krytycy dopatrują się w działalności MOBA podważania kryteriów estetyki, a czasem jawnego wyśmiewania standardów piękna. Sacco postuluje jednak, że „może brzydota nas uwalnia”, co prowadzi do otwarcia się na szeroko pojmowane piękno, do zerwania z narzuconymi przez establishment regułami interpretacji sztuki, które dla wielu ludzi są zbyt hermetyczne, co skutkuje częstą, jawną do niej niechęcią.

Więcej obrazów na stronie MOBA

Conradino Beb

„Obcy – ósmy pasażer Nostromo” nie zostałby nigdy zrealizowany bez „Gwiezdnych wojen” i „Diuny” Jodorowsky’ego

Kto wie ile filmów science-fiction nie ujrzałoby nigdy światła dziennego (czy raczej ciemności kin), gdyby nie Gwiezdne wojny George’a Lucasa? Efektem kasowego sukcesu jednego z pierwszych blockbusterów w historii był dziki pęd hollywodzkich wytwórni do realizacji wszelkiej maści spin-offów i obrazów pokrewnych estetycznie… i tylko dzięki temu na ekrany wszedł Obcy – ósmy pasażer Nostromo!

Pierwsza część gwiezdnej sagi mocno pobudziła wyobraźnię niejakiego Dana O’Bannona, znanego w tym czasie tylko i wyłącznie ze scenariusza do niszowego dzieła Johna Carpentera – Ciemna gwiazda (1974), który szybko wpadł na pomysł horroru sci-fi, nazwanego przez niego roboczo They Bite. O’Bannon odpłynął jednak wkrótce w stronę realizacji Diuny razem z Alejandro Jodorowskym, która nigdy nie doszła do skutku.

Ale praca u boku Jodorowsky’ego nie poszła na marne, gdyż O’Bannon zapłodniony twórczo mrocznym konceptem graficznym H.R. Gigera, który zgodził się pracować nad Diuną, postanowił wykorzystać go w swoim własnym projekcie. Napisany przez niego w 1975 scenariusz nazwany został Star Beast (czyli Gwiezdna bestia), by niedługo później zmienić tytuł na Obcy.

Rok później scenariusz niemal wszedł w fazę produkcji, gdy jego reżyserii podjąć chciał się sam Roger Corman. W międzyczasie scenariuszem zainteresowała się jednak mała filia studia filmowego Fox, którego zarząd miał wielką ambicję zrealizowania własnych Gwiezdnych wojen i zlecił reżyserię Obcego brytyjskiemu reżyserowi Ridleyowi Scottowi. Ten postanowił zaś wejść w świat science-fiction, gdy tylko zobaczył Gwiezdne wojny w Chińskim Teatrze w Los Angeles.

Nigdy w życiu nie widziałem i nie czułem takiego uczestnictwa publiczności. Kino drżało w posadach. Kiedy na samym początku pojawiła się Gwiazda Śmierci, mój plan realizacji Tristana i Izoldy legł w gruzach, postanowiłem znaleźć coś innego. Zanim film skończył się na dobre, byłem zdruzgotany do tego stopnia, że czułem się beznadziejnie.

To największy komplement, jaki mogę dać; czułem się beznadziejnie przez tydzień. Nie znałem wtedy jeszcze George’a, ale myślałem sobie: „Kurwa, George”. I wtedy ktoś przysłał mi scenariusz pt. Obcy, więc powiedziałem „wow”, podejmę się tego – wspomina Scott w wywiadzie dla Deadline.

Dzieło Scotta weszło na amerykańskie ekrany 25.05.1979 i zarobiło $104 mln, pewnym krokiem wchodząc do kanonu filmów kultowych. Jak skomentował film jego producent, David Giler: Obcy jest dla Gwiezdnych wojen tym, czym The Rolling Stones dla The Beatles.

Conradino Beb

Trzeci sezon „Better Call Saul” już na starcie ma właściwy ton!

Ostatnie odcinki poprzedniego sezonu Better Call Saul były idealne z konfliktem pomiędzy Jimmym (Bob Odenkirk), a jego bratem Chuckiem, który przerodził się w prawdziwą serię ciosów poniżej pasa zakończoną przepięknym cliffhangerem. Mieliśmy także okazję dowiedzieć się co nieco o mrocznej przeszłości małomównego zazwyczaj Mike’a Ehrmantrauta i zrobić kolejny krok w stronę Breaking Bad.

Trzeci sezon kultowego już spinoffu jest (jak już wiemy lub jak za chwilę się dowiemy) tym, w którym na ekranie pojawi się ponownie Gustavo Fring, co każe przypuszczać, że Mike musiał odstąpić od swojego planu zabójstwa właśnie na skutek interwencji narkotykowego kingpina.

Jednak w pierwszym odcinku Fringa jeszcze nie zobaczymy (ma to nastąpić w drugim, jak twierdzi Variety). Będziemy za to świadkami przedziwnego epizodu z sekretnego życia Saula w Omaha – gdzie ukrywa się on przed FBI i DEA, pracując w filii Cinnabon, umiejscowionej w jednym z wielu anonimowych centrów handlowych – nie pozostawiającego złudzenia, że wciąż siedzi w nim niepokorny prawnik!

Jimmy nie może się wprawdzie wywinąć z tego co zrobił firmie swojego brata, na co Chuck ma teraz swoistego rodzaju dowód, ale próbuje przywrócić braterskie stosunki do stanu w miarę pokojowego, co prawie mu się udaje. Tymczasem Kim pokazuje swoją perfekcjonistyczną stronę w próbie udowodnienia swojej prawdziwej wartości „z trudem wygranemu” klientowi.

Sezon trzeci ma być także tym, w którym Jimmy ostatecznie dokona transformacji w Saula dzięki kreatywnym wysiłkom Petera Goulda i Vince’a Gilligana. Ten drugi powiedział Variety:

Biznesowa sztuczka polega na tym, żeby wycisnąć z historii tyle epizodów, ile się da w granicach rozsądku, ale żeby nie nadużywać gościnności. W taki sposób podeszliśmy do Breaking Bad i w taki sam sposób podchodzimy do Better Call Saul. Wraz z trzecim sezonem zdecydowanie zbliżamy się do przemiany Jimmy’ego w Saula Goodmana. A wraz z kolejnymi motywami z Breaking Bad pojawiającymi się w serialu wszystko nabiera dodatkowego tempa.

A mowa tu oczywiście o powrocie Gusa Fringa, który będzie jednak przedstawiony w nieco inny sposób. Chciałem Gusa nieco mniej doświadczonego, chciałem przedstawić jego drogę na szczyt i chciałem też pokazać jego przeszłość, w jaki sposób stał się tym kim jest – twierdzi Peter Gould.

Conradino Beb

Izrael przoduje w badaniach nad medyczną marihuaną i jest gotowy na jej eksport do innych krajów!

Laboratorium Izun oferuje wgląd w buzujący przemysł marihuanowy w Izraelu, którego wartość gwałtownie wzrosła po tym, jak rząd tego kraju dał w lutym zielone światło na rozwój uprawy, hodowli i eksportu rośliny do krajów, w których jest ona legalna. Na horyzoncie jest głównie rynek amerykański, który do 2020 ma osiągnąć wartość $20 mld.

Badania naukowe nad zastosowaniem marihuany są w Izraelu najbardziej zaawansowane na świecie głównie z tego powodu, iż pilotażoway program medyczny został tam uruchomiony już w 1996. Po ostatnich ruchach legalizacyjnych o licencję rządową ubiega się zaś obecnie 500 różnych firm.

W laboratoriach naukowych toczą się tymczasem eksperymenty, których celem jest stworzenie odmian o konkretnych profilach kannabinoidowych, pomagających w walce z rakiem, chorobą Parkinsona, bezsennością itp. Ich podstawą jest ponad 100 skrupulatnych badań naukowych, prowadzonych podług metdologii podwójnej ślepej próby, dowodzących skuteczności marihuany w zwalczaniu wielu dolegliwości.

CEO Izun, Saul Kaye, znajduje się na samym czubku tego boomu, który jego zdaniem przyciągnie w ciągu następnych pięciu lat ponad $1 mld inwestycji, co wiąże się przede wszystkim z bardzo liberalnym nastawieniem rządu izraelskiego do badań nad rośliną.

Dlaczego Izrael jest światowym liderem (w badaniach nad marihuaną – przyp. red.)? Głównym powodem jest to, iż mamy historię. Mamy najstarszy program medycznej marihuany na świecie, który został oficjalnie zapoczątkowany w 1996. Innym powodem jest szeroka akceptacja marihuany we wszystkich grupach demograficznych, ponieważ widzi się jej leczniczą rolę – mówi Kaye.

Sparaliżowany pacjent przyjmujący medyczną marihuanę

Wtóruje tej opinii szef oddziału ds. medycznej marihuany (IMCA) izraelskiego ministerstwa zdrowia Yuval Landschaft, który powiedział agencji Reutersa: Przykładowo, w Stanach Zjednoczonych używa się marihuany rekreacyjnej do celów medycznych, a to jak leczenie przeziębienia rosołem. My tworzymy antybiotyki.

W tym celu Izun stworzył CannaRx, firmę pracującą nad nowymi zastosowaniami dla marihuany, której przedstawiciel William Levine twierdzi:

Zajmujemy się identyfikacją poszczególnych części rośliny, sprawdzając które z nich są skuteczne przy danej chorobie, a następnie usprawniamy ich działanie. Konopie są niesamowitym lekarstwem roślinnym. Do tej pory zidentyfikowaliśmy bardzo silne profile kannabinoidowe, które mają zastosowanie wobec takich problemów, jak: bezsenności, ból, utrata apetytu, a także choroby Parkinsona czy innych schorzeń neurodegeneracyjnych.

Te twierdzenia nie są jednak wodą na młyn, gdyż codzienne zastosowanie konopi w medycynie demonstruje program prowadzony przez klinikę Tikun Olam w Tel Avivie, która założona 10 lat temu opiekuje się teraz 9 tys. pacjentów, w tym kilkusetnią grupą dzieci.

CEO kliniki, Tikun Olam, widzi na rynku medycznej marihuany wielki potencjał wzrostowy, mówiąc: Wierzę, że użycie wzrośnie dramatycznie. To bardzo skuteczne lekarstwo z niewielkimi skutkami ubocznymi, które już pomaga w leczeniu wielu schorzeń. Śledząc opinię publiczną, pięć lat temu była ona przeciwna zastosowaniu marihuany, nawet w przypadku pacjentów, a obecnie uważa ją ona za sprawdzony środek medyczny.

Conradino Beb

 

Źródło: The Guardian

David Simon, twórca „The Wire”, na temat kryzysu dziennikarstwa i Wojny z Narkotykami!

David Simon, 57-letni twórca kultowego serialu The Wire, a ostatnio The Deuce z Jamesem Franco, to także dziennikarz Baltimore Sun, który kilka dni temu otrzymał za swoje zawodowe osiągnięcia nagrodę im. Damona Runyona, by przy okazji objaśnić Denver Post swoje zdanie na temat kryzysu zawodowego dziennikarstwa, Wojny z Narkotykami, tegorocznych Oscarów i swoich ulubionych seriali telewizyjnych.

Jak mówi Simon: Obecnie przed upadkiem na dno ratują się (w USA – przyp. red.) tylko The Washington Post i The New York Times, ponieważ są to produkty narodowe o pewnej wiarygodności, za które każdy czuje się zobowiązany płacić.

Ale problem z niezależnym dziennikarstwem zawsze polegał na wspieraniu lokalnych gazet. Wykonują one trudną do zastąpienia pracę, ale to towar sprzedawany po promocyjnej cenie. Moja gazeta wykonuje solidną robotę, ale zostało nas w redakcji tylko 120 z około 500, więc nie opisujemy już wszystkiego tak szeroko jak kiedyś.

Nikt nie dostał tak popalić, jak dziennikarstwo. Może muzyka. Nie wytwarzamy już w tym kraju wielu rzeczy, ale wciąż produkujemy sporo idei, co zostało zaprzepaszczone.

W dalszej części wywiadu Simon przedstawia swoją opinię na temat konsumpcji i ścigania konsumpcji narkotyków w odpowiedzi na pytanie o to, czy legalizacja marihuany w Kolorado pomoże w dalszej liberalizacji prawa:

Powiedz mi, czy coś się zmieniło? Czy spożycie Oxycontinu (syntetycznego opiatu – przyp. red.) w Kolorado po legalizacji marihuany wzrosło w stosunku do innych stanów, czy też nie ma różnicy? To główny argument przeciwko legalizacji marihuany, że jest to furtka do innych środków. Mimo że 94% wszystkich pijaków na Cross Street Market, chlejących whisky, zaczynała od piwa. Ale czy piwo jest furtką?

Na pewnym poziomie 94% wszystkich morderców, którzy chwycili za broń palną, miała pewnie na koncie mandat drogowy. Czy przewinienia drogowe są jednak nieuchronnym wstępem do agresywnych zbrodni? Przez 50 czy 60 lat Wojny z Narkotykami sprzedawano nam to pokrętne twierdzenie. A ludzie o zachowaniach kompulsywnych będą walczyli z uzależnieniem niezależnie od tego, od czego zaczynali, od kawy, od piwa, czy od środków nasennych.

Pójdą tą drogą, jeśli jakiś zewnętrzny czynnik ich z niej zdecydowanie nie zawróci. Siły antymarihuanowe ignorują fakt, że miliony ludzi używają marihuany rekreacyjnie i nigdy się nie uzależnili w ten sam sposób, w jaki ludzie pijący alkohol nigdy nie zostali narkomanami. Mam więc sporo wątpliwości co do teorii progowej.

Simon potwierdza, że jego zdaniem Wojna z Narkotykami jest przede wszystkim batalią o kontrolę nad kulturą i społeczeństwem: Powodem, dla którego mamy Wojnę z Narkotykami, jest ściganie tego, czego się boimy, nie niebezpiecznych narkotyków czy środków, które wyrządzają największe szkody i tylko dlatego ścigamy marihuanę.

Z drugiej strony szafuję nieintuicyjnym argumentem przeciwko polityce Kolorado, który nie ma nic wspólnego z moimi obawami na temat marihuany. I choć jestem w tym odosobniony, postrzegam to jako polityczną konieczność: jeśli bylibyśmy w stanie odseparować marihuanę od Wojny z Narkotykami, ten kraj pozwoliłby na dysproporcjonalne ściganie i wsadzanie do więzienia ludzi o innym kolorze skóry czy białej biedoty.

W momencie, kiedy białe dzieciaki z klasy średniej mogą jarać legalnie, to jak zakończenie poboru do wojska. Nie powoływaliśmy dzieciaków należących do elit, tak więc wywoływane przez nas wojny były łatwiejsze do walczenia z armią poborową. Ale wojsko nigdy nie przywróci poboru, ponieważ obecna sytuacja daje im znacznie większe usprawiedliwienie do kontynuowania niekończących się, niszczących wszystko w proch wojen, ponieważ walczą w nich jedynie zawodowcy.

Białe dzieciaki z klasy średniej przestały protestować przeciwko wojnie w campusach, gdy przestało im grozić ryzyko poboru. Opozycja wobec Wojny z Narkotykami powinna być wszechstronna i posiadać prawdziwe zrozumienie tego, że prawo nie jest równe dla czarnych dzieciaków. Jeśli poważnie myślisz o zakończeniu tego koszmaru w całości, złym pomysłem jest prawdopodobnie postrzeganie marihuany jako problemu osobnego od metamfetaminy czy heroiny.

Simon zdradza również, że wciąż lubi telewizję, chociaż jest w swoich gustach specyficzny: Ktoś musi mi powiedzieć, czy serial zaczął się i zakończył dobrze, i tylko wtedy zacznę go oglądać. Nienawidzę oglądania czegoś, czego zakończenia nie jestem w stanie merytorycznie ocenić od strony historii, więc nie jestem dobrym konsumentem własnych produktów. Naprawdę śmieję się przy Archerze. Doceniam w nim głupawy humor… który jest po prostu zabawny.

Naprawdę trzymałem kciuki za Moonlight podczas ceremonii oscarowej, ale następnego dnia łyknąłem screener La La Land, który mnie zaczarował. Nie chodzi mi więc wcale o jakieś wielkie idee.

Źródło: The Know/Denver Post

Woody Harrelson nie imprezuje już tak jak kiedyś, przestał nawet palić trawę!

Woody Harrelson promuje obecnie swój nowy film Wilson, w którym zagrał tytułową rolę malkontenta, który przegrał swoje życie osobiste 17 lat temu, kiedy opuściła go żona, ale próbuje je naprawić zanim naprawdę będzie za późno. Przepytywany przez magazyn The Vulture aktor zdradził przy okazji kilka szczegółów z życia osobistego.

Jak słyszymy z ust Woody’ego: Ludzie myślą, że jestem duszą towarzystwa, którą… jestem duszą towarzystwa. Ale to tylko jedna strona medalu. Jestem duszą towarzystwa. Ale z dugiej strony nie… jestem obecnie bardzo powściągliwy… od prawie roku nie palę nawet trawy.

Zapytany co było powodem tej decyzji, Woody odpowiada, że „30 lat kurewsko grubego imprezowania zrobiło swoje”.

Poproszony o wyjaśnienie, w jaki sposób powstrzymuje się przed powrotem do nawyku, aktor mówi: No na przykład wczoraj w nocy ktoś miał nie tylko dobre zioło, ale sativę, naprawdę dobrą sativę. Więc jest joint, pięknie skręcony joint. A ja lubię pięknie skręcone jointy… więc myślę sobie, że nie paliłem już tak długo, ale byłoby dziwnie porwać się na jedną chmurę i szybko wrócić do palenia dużych ilości non stop… ale nie mam żadnego problemu z paleniem. Sądzę, że to wspaniałe. To wspaniały drag, jeśli chodzi o… nawet psy mówią, że efektem ubocznym jest euforia. Czy… jak tam to nazywasz?

Dalej aktor przyznaje jednak: Efektem jest euforia. Ale kiedy używasz go cały czas, staje się to… wiesz o czym mówię. Czuję się, jakby ograniczało mnie to emocjonalnie (…) Wciąż piję, ale próbuję też ograniczyć picie.

Trailer do „Wilsona”

Źródło: The Vulture

Faza wegetatywna konopi dla początkujących

Poprzez wzrost wegetatywny u roślin rozumie się różnicowanie (czyli stopniową zmianę ekspresji komórek, która jest zaprogramowana genetycznie) i wzrost łodyg oraz liści. Konopie nie odbiegają w tym względzie od innych roślin, rozwijając w fazie wegetatywnej system korzeniowy, liściowy i łodygi, co zapewnia podstawy pod zdrowe kwitnienie, które kończy cykl życiowy rośliny, jeśli nie dokonamy rewegetacji.

Faza wegetatywna jest bardzo istotna dla konopi, gdyż w tym czasie roślina przyzwyczaja się do klimatu (temperatury i wilgotności powietrza), medium, w którym zapuszcza korzenie, a także poziomu dwutlenku węgla i składników odżywczych. To wszystko będzie miało później znaczenie w fazie kwitnienia, w której roślina zacznie produkować kwiatostany.

Faza wegetatywna u konopi może być dowolnie wydłużana i skracana, a indoor nawet pomijana poprzez stosowanie fotoperiodu stymulującego kwitnienie od wyjścia nasiona z gleby, co nie znaczy jednak że roślina od razu zacznie kwitnąć, gdyż by osiągnąć dojrzałość płciową musi i tak przejść ZAPROGRAMOWANĄ GENETYCZNIE wegetację, która trwa minimalnie 3-4 tygodnie.

Konopie są w fazie wegetatywnej rośliną raczej mało wymagającą, choć nie jest to już niestety reguła ze względu na zalew rynku hybrydami, które wyhodowane zostały (bardzo często nieświadomie) z dużymi wymaganiami w stosunku do warunków uprawy, czego należy być świadomym.

W pierwszym tygodniu po wyjściu z ziemi konopie rosną głównie dzięki liścieniowi, który stanowi źródło wszystkich składników odżywczych na czas rozwoju korzenia, formującego się przynajmniej przez kilka dni zanim będzie on w stanie efektywnie wychwytywać cokolwiek z gleby. Z tego powodu w pierwszym tygodniu wzbronione jest absolutnie podawanie jakichkolwiek nawozów, odżywek czy innych preparatów stymulujących wzrost!

W tym samym okresie ważne jest obfite zraszanie roślin oraz podłoża czystą wodą z samego rana spryskiwaczem i pilnowanie, żeby donica była cały czas lekko wilgotna. PODLEWANIE NALEŻY ZACZĄĆ JEDNAK NIE WCZEŚNIEJ NIŻ PO TYGODNIU OD WYJŚCIA Z ZIEMI, A WILGOTNA DONICA NIE ZNACZY TONĄCA W WODZIE. 

Wyjątek stanowią temperatury powyżej 30°C w słońcu na zewnątrz, kiedy młoda roślina jest narażona na śmierć z wysuszenia, a więc należy zapewnić stały dostęp wody w ramach zdrowego rozsądku.

Konopie zaczynają zazwyczaj pobierać składniki z gleby, gdy dojrzałość osiągnie pierwszy poziom liści. W tym okresie roślina szuka przede wszystkim fosforu, wapnia i magnezu do wzmocnienia korzenia i łodygi, co zmienia się jednak wraz z przyrostem kolejnych liści, kiedy coraz większą rolę zaczyna odgrywać fotosynteza, do której niezbędny jest chlorofil, a którego podstawowym budulcem jest azot.

Młoda konopia z liścieniem i pierwszym poziomem liści

Azot jest przez konopie pobierany w dwóch formach: amoniaku i azotynów. Ta druga jest formą anionową (posiadającą ładunek ujemny), preferowaną w fazie wegetatywnej, pobieraną wraz z wodą.

Azot odpowiada za szybki przyrost liści i łodyg, a więc zapewnia dynamiczny wzrost wertykalny rośliny, jednak w zbyt dużym stężeniu wywołuje efekty niepożądane takie jak: wiotkość łodyg, zastopowanie wzrostu korzenia, a także ciemnienie i skręcanie lub zginanie się liści, co jest oznaką zablokowania przyswajania innych składników odżywczych.

Zbyt dużo azotu wywołuje kolosalny stres u konopi, który bardzo trudno jest naprawić. Anionów azotynowych można wprawdzie stopniowo pozbyć się z gleby stosując płukanie (tzw. flush), co jednak wywołuje kolejny stres wywołany brakiem stabilności pokarmowej i zabijaniem mikroflory bakteryjnej. To w następstwie może spowodować gnicie korzenia, żółknięcie i zrzucanie listowia, a nawet śmierć rośliny.

Wczesna faza nadmiaru azotu u konopi

Rzadszym problemem u konopi jest brak azotu, który objawia się stopniowym żółknięciem dolnego listowia, które ostatecznie usycha z tego powodu, iż roślina transportuje ten związek na bieżąco do młodych liści, które stają się głównym źródłem fotosyntezy. Prawdziwym problemem jest żółknięcie, które przesuwa się z dolnych części rośliny do środkowych, co oznacza iż niedobór azotu jest zaawansowany.

Jako że azot jest jednak związkiem bardzo mobilnym w glebie, jego brak może być szybko naprawiony poprzez podanie odpowiedniego nawozu. W uprawie organicznej preparatem bezpiecznym ze względu na niską zawartość, ale wysoką przyswajalność związku, jest przykładowo kompost lub wermikompost, czyli popularny biohumus, który stosować można również w formie herbatki. „Azotowym sterydem” jest z kolei wysuszona krew (bloodmeal).

Azot odgrywa niezwykle ważną rolę zarówno w fazie wegetatywnej, jak i w fazie kwitnienia, ale należy pamiętać, że należy do nawozów azotowych podchodzić bardzo ostrożnie, gdyż jeśli medium (szczególnie podłoże komercyjne, często na bazie torfu, które zostało nawożone) zawiera dostateczną ilość tego składnika, dodatkowe nawożenie może szybko doprowadzić do toksycznej koncentracji, która wywołuje ww. efekty uboczne. W wypadku niepewności co do składu medium, grower powinien stosować max. 1/3 sugerowanej dawki nawozu raz na jakiś czas i obserwować na bieżąco reakcję rośliny.

Uschnięte liście prezentujące klasyczny niedobór azotu

Faza wegetatywna to także okres, w którym stymulować wzrost można zapewniając optymalną temperaturę i wilgotność powietrza (przynajmniej indoor), które w przypadku indik/hybryd powinny oscylować w granicy 50-55% przy temperaturze 25-28°C, a 60-70% przy temperaturze 25-30°C dla sativ/hybryd. Przy wyższych temperaturach wskazane jest zapewnienie stałego dopływu dwutlenku węgla – konopie tolerują stężenie dochodzące do 500 ppm – który skutecznie pomaga w fotosyntezie.

Inną ważną kwestią jest w fazie wegetatywnej stosowanie tzw. suchego/mokrego cyklu, czyli czekanie z podlewaniem aż gleba całkowicie się wysuszy, co można łatwo sprawdzić wbijając patyczek lub pałeczkę głęboko w ziemię. Jeśli patyczek jest suchy, to podlewamy, a jeśli jest wilgotny, to czekamy kolejny dzień. Mokry/suchy cykl pozwala konopiom szybciej i skuteczniej rozwijać korzenie, które wnikają głęboko w ziemię tylko wtedy, gdy brakuje w niej wody, jest to więc swoisty trening.

Konopia po przycięciu stożka wzrostu

W fazie wegetatywnej rozpocząć można także trening nadziemnej części rośliny. Podstawowym jest tzw. topping, czyli przycięcie stożka wzrostu, co sprawia że roślina rozwija dwie równoległe łodygi, które następnie można rozciągać na boki, stosując LST (low stress training), by zwiększyć produkcję poprzez wzrost horyzontalny.

Pokrewną techniką jest FIM, który prowadzi do wzrostu czterech łodyg. Innymi są lollipopping (pozbywanie się dolnego i środkowego listowia) oraz super cropping (miażdżenie wewnętrznej części łodygi), które stosuje się tuż przed rozpoczęciem kwitnienia – obydwie sugerowane jedynie doświadczonym growerom.

Conradino Beb