Archiwa tagu: neopsychedelia

Interview with Gnod, trickster sound research unit from Salford. Part I

Jakub: How are you guys? Not so long ago you released Infinity Machines. But after that you didn’t have a break. You worked on many projects, played dozens of gigs, spent many hours in the studio. Don’t you feel burnt out?

Paddy: Yes, I feel burnt on occasion out but not right now. You get big creative periods… ,I don’t think about this stuff really I just do it.

Chris: If I think that I’m burnt out, or that our ideas are not as good now as they were 10 years ago, you’ve kind of missed the point cos is it all about the journey. It’s not about getting to a point where we feel like we’ve made it.

J: Im speaking about lack of inspiration or lack of power which make you think – I have to record that, I wanna do that. In 9 years you released so many albums that are so different, that is from my perspective it’s so hard to keep turning this stuff out.

P: We just keep it going. The momentum is there now, so we stay on it. As long we are doing shows we always have something to work towards. Its become like our second nature to do what we do. It’s a lifestyle.

Ch: If we were aiming to get to say the point where we have got big selling albums and we put that pressure on ourselves to do that and you don’t achieve that, then I think you start feeling burnt out. But if you’re just on a kind of journey with something and it is in you mind to keep producing stuff, you don’t think about that. You just go on to the next thing.

J: I was rather talking about the feel when an artist can say ok that’s good but now i don’t have an inspiration to do the next thing, because that was really good, and how to achieve a higher level of artistry. This is one of the masterworks of my life.

P: I don’t think Gnod will ever have a masterwork. Every album is just the latest album.

Ch: Rocket (our label) for the last album, asked for our Master Of Puppets.

P: They said we want your Master of Puppets. So we gave them IM. Which I don’t think is our MOP.

Ch: Although we think it’s the best album we’ve done so far I wouldn’t say that it’s the definitive Gnod album.

P: It’s most challenging album we have done. It’s like a marker point in Gnod. The fact that it’s 3 discs long, it’s got so many different styles on it. It has tracks on it which we have never played live. It’s a very studio orientated project. It definitely stands out as being something which we think – OK we’ve done something different here. Where as the next album, who knows what it will be. It could be gongs, it could be a punk rock album. I don’t know we just keep doing it man.

J: And we can hear that shift in your recording process., as most of the records until IM was strictly based on the live recordings of your jams. Then you added some layers in the studio. But now the centre part of that album isn’t built during live jams, but the main framework of that album was born in the studio, so it’s big shift for you.

P: I mean we have worked in the studio in the past. We’ve done similar things like the Chaudelande records, a mixture of capturing live stuff as we played it, live, with no overdubbing. like Tron and The Vertical Dead to tracks like Genocider which was massively reworked in the studio. A lot of time was spent on it. We have worked in that kind of scenario before. In Gnod we trust too, that album has also got a massive amount of studio work on it. It’s not new to us. I think what was new to us with IM was more the style of the music. For example all the stuff slow heavy dubbed out saxophone, like the last track on IM. That’s something we never done before.

Ch: There was a different approach to that album than to the other albums. The other albums we usually go in and put down the tracks that which we have been playing live. Were as with this one we went in with only a handful of ideas about what we wanted to use & put down, the rest was worked out there and then. We were more conscious about only putting down a framework to be worked on more in the studio. That was the plan.

P: With all of the electronic stuff, we had been playing those rhythms live for a while. So that was all there when we came to lay them down on the drum machines. For IM we approached it differently.

Ch: It was the first studio album we did, where we weren’t trying to put down the bass, guitar & drum tracks as the base of the track. We were thinking about putting down the bare bones of the tracks in a new way, sometimes led by drum machines or synths. There isn’t any guitar on it, except for a bass guitar on Breaking The Hex and the title track.

J: Is it the first album of Gnod where there is no guitar and it’s so electronic orientated ?

P: The Sommabulist’s tale has no guitar on it.

Ch: I think its got bass guitar on it.

P: But just bass , not 6 string guitar, and Three stick of a penny has a little weird processed guitar in there somewhere.

Ch: Sex drones and broken bones is the same, there is not really much guitar on it. The split we did with Shit & Shine, Shitting Through The Eye of a Needle in a Haystack . That’s got no guitars on it. When I think back on things, fucking hell we done a lot of weird stuff.

J: Which electronic instruments did you use to create IM ?

P: The brain of the electronic stuff would be the MPC, its a sampler and sequencer. There was a Vermona analog drum-synth, Hordjiks modular synth, Rhodes piano, Doepfer Dark Energy, an SP404 sampler, little Korg Volkas. All kinds of stuff.

J: Did most of them vintage type of electronic devices?

P: Not really, most of them is kind new breed of analog synth. Except for modular synth, that’s more vintage, and more bespoke, built especially for Sam who played on the recording with us. The stuff we use you can buy online or in most music shops. I don’t own any of that stuff anymore. I sold them all. I kind of like to use that stuff for a bit until I get bored of it then I sell it.

J: I’m asking about that because Sam Weaver is a magician of modular synth.

P: Sam’s modular was made by a guy who is living in Den Haag called Rob Hordjiks. He builds these modular devices, he builds all kind of stuff. He is a very clever man.

Ch: He didn’t want to just build a modular synth he want to redesign how a modular synth works. Even the way he designed the oscillator is not the way you would usually build an oscillator. He uses double negative values to make a positive wave or something. Most of it is beyond me but I love the sounds & working paths you can create with it.

J: Do you feel attracted to the vision of sound building on vintage electronic gear, because many of the space/kraut bands are trying to recreate that retro-futuristic atmosphere based on working with old oscillators?

P: I don’t care. If it makes sounds I like I use it. I mean it’s always nice if a nice bit of vintage gear is around to play with but i don’t really care about owning the equipment. The only thing i care about equipment-wise are effects pedal and maybe guitars, but only a little bit, and guitar amplifiers. But I realised this recently when I bought a vintage tube Fender Twin 1973. An it was like yeah my guitar sounds gonna be amazing. But actually I was like, I don’t need this – I’m gonna fucking sell it. I prefer my piece of shit British old HH thing, I just prefer that solid state sound and it’s more reliable, and it costs me peanuts to fix it if it breaks.Vintage gear can be really expensive to repair.

Ch: I mean all that stuff for me smells like fucking nostalgia, and music purism. „I only use moog synths” Its bullshit.

P: But when they will purist they will say MOOOOOOOOg.

Ch: We never been like that, we have never been purists.

P: We will play anything if it’s there, and if we get sound of it, fantastic

Marlene: I only play Fender jazz basses

P :But you know that’s the kind of bass you likes, but that’s different.

Ch: When we put out the first vinyl, that was when we started to think of ourselves as a proper band. But its not like to say that we are vinyl purists and will only put out our stuff on vinyl. I think it’s a problem at the moment with vinylfilia or what ever you call it, the people will only buy a record if its on vinyl. That’s just stupid cos it should be about music, you should be into listening to the music. It’s killing music.

J: Vinyl is a piece of art so it’s straight collectors thing to have in your hand, a rare and beautiful piece of art.

Ch: It is beautiful, it’s the best format , but what is really important? Is it the format you own it in or the music itself?

J: I think maybe Henry Rollins or Fenriz , said that they don’t give shit from what format they listen to music, the most important for them is the music, emotions. They sometimes can’t hear the single sound, but they get the atmosphere of the records

P:  Yeah, I don’t care what the format comes on. For example some cassettes I’ve got that I’ve had for a long time, And when I listen to them, to me they bring back memories, certain nostalgia. They sound terrible. And then I say I’m gonna buy the CD version of that album because I really like it. I buy the CD and it sounds completely different because it does not sound like it been on tape for 20 years. And I kind of don’t like that album on CD, I prefer how it sounds on tape. Obviously record, for example Lighting Glove’s record, the most recent one, I put on tape originally and it sounds really good. But it been remastered and remixed for the vinyl. It have been pressed up at 45 pm, because it only has short tracks and its sounds fucking brilliant. It sounds mega on record. I’m really happy with it.

J: I’d like get back to IM subject. You were speaking that you tried your powers in new genres which you haven’t tried before. Is the noise/industrial sound the fruit of the last influences which you heard?

P: I think to a certain degree, yes. We all are listening a lot of different stuff. And I do think that you are listening to something you think is great and you think it will be great to make something like that and you do it. But it ends up being in the style of the band so it’s changed from what you heard when the rest of the band add their bits over it., Listening to music is definitely an inspiration to make music and it can influence it. There is so many different things to explore sound wise, music wise, it seems to me a little bit stupid to just stick to the one thing., If you listen something and you like it rather than trying to recreate it, not actually the track but the sound of it and then put your stamp on it. What will be good example… I don’t know. At the moment i really like gongs. I’d like to make a gong album. Not Dave Allen’s Gong. We are lucky, because we got a label to put our stuff out with good distribution and people know us for trying new things, We could actually get away with releasing a fucking autotune pop album tomorrow and people would just say “ah well, it’s Gnod’, y’know. We can experiment as much as we want. And the label or somebody will want to put it out, or we could put it out ourselves. We know that there is an audience for it no matter what we do even if its just a few weirdos trolling the net.

Ch: And hopefully that’s what people are looking for rather than another version of the Drop Out album.

Being pigeonholed is good career move. Because you know your market, you know how many people out there listen to that kind of thing. You can become a psych band, craft it a bit more, maybe write the best fucking psych record of a year, whatever you want. For us that isn’t an interesting way to do things. We are interested in experimenting, finding new ways of working and it’s good that there are people out there willing to listen to it and take it on.

J: How does the creative process inside the Gnod community look. Do only You and Paddy decide which way Gnod goes or do the other members get their chance to voice their take on it.

Ch: Everyone is free to bring ideas to the table.

P: It depends. People bring ideas, those ideas get tried out, if they stick they grow, get twisted or get taken somewhere. There is no set way at all. Sometimes, somebody has to take the reigns to push it forward.

Ch: Usually one or two people come up with a basic idea and everyone else works on that idea to make it grow and become something else.

J: After read your interview for The Quietus i realised that only you and Chr, was curating that process and other members give some pieces to that.

P: Thats true. There was a lot of that. When IM was happening I had some ideas and Chris had some ideas. then we would jam on some stuff as well with everybody. In the mixing process it was me, Chris and Sam Weaver and we sculpted everything how we wanted it to be.

Ch: There were a few mixing sessions were you would go in to do a session with Sam and then I’d go in to do a session with Sam. It helps you get things done faster. Too many people in the room can sometimes cause conflict.

P: With five people with ideas in a studio trying mix something there is no point. The other band members know what we’ve recorded and they trust us to make it the right way it should be.

Ch: If someone else in the band has got an idea about how to mix it they can come and try it. It is not just exclusively up to me and Paddy about how things should sound.

J: In the past you have got many members, has their arrival or departure heavily changed how Gnod sounds?

P: Every time we shift the personnel I would say that the sound changes a little bit. Or somebody can come in and play an instrument that we never had in Gnod before and we try something like that. Definitely. That’s kind of natural to happen. We don’t actively go out and search for members, we tend to meet them naturally.

J: Did in that way got involved Sam and David Mclean ?

P: I wanted to do something with saxophone on the album. That was our opportunity to work with David. That was a kind of planned thing. With Sam it was planned for him to record us. Modular synth was there for us to use in the recording and mixing process so we decided that we were going to use it a lot. There is one track on it , Do you know track Desire?

J: Yes.

P: Every single thing on that except for the vocals was processed through the modular synth.

J: Did you played some shows with Sam before you stared recording IM

P: No

Ch: I think we might have done?

P: Oh yeah we did couple of jams , but nothing major. But after IM we did more shows with him.

Ch: When we were doing shows with Sam early on he was just kind of in the line. When were using the electronic set up we had big long table with all stuff synched up so it was all connected & led by sequences from the MPC. But for the IM sessions everyone wasn’t linked up in that way. The way he was playing on that album was different to the way he was doing stuff with us live.

J: Do you think that location of Islington Mill in the heart of a concrete jungle influence the sound of your latest album? If you had recorded IM in some other place would it have sounded different?

P: I don’t know because I think your surroundings either directly or indirectly influence your person or the sound you make. I didn’t know if IM sound different in somewhere else because we didn’t make it somewhere else. I guess it would if we will record it in big house on country side it would sound a little a bit different. I think definitely your surroundings influence anybody’s creative output.

J: What is your opinion Chris?

Ch: I think the way we make music is spontaneous and when you do it spontaneously then the environment you do it in comes it in a play.

P: Any surroundings directly or indirectly influence you. You don’t have to think about it, it’s just there. You’re reacting to your environment, whatever that is.

Ch: But it’s subconscious.

J: I’m speaking about only subconscious level. Not that you think let’s make an industrial record because we are living in an industrial environment.

P: When we recorded Chaudlande we were in cottage in France. You can hear a lot of field recordings in that album. We decided to set up some mics in the garden cos it was a nice day. So you can hear little snippets where we been recording stuff in the garden. We were reacting to the environment around us. It wasn’t like we said lets go to the garden we gonna do a little hippie bit. We just wanted to capture the atmosphere of the environment..

Ch: And I don’t think you listen to that album and think “oh, it sounds like it was recorded in cottage in France”.

J: I never think about this album like it was recorded in France.

P: We were chilling out in the garden eating baguettes, Camembert cheese, drinking red wine in the sun and then going into the basement studio to make this stupidly heavy music.

Ch: That’s what those things sound like to me (the field recordings from Chaudelande). Like a few sounds from a magical garden and then you’re sucked into the basement where all dark weird shit happens and then back out into the garden again. I think that we had no idea at the time we were making the record. We just recorded the garden with the idea of using it in the background somewhere on the album. When we were mixing the album we remembered that we had all the stuff from the garden, about an hour and a half of chickens clucking, planes flying over, birdsong, random acoustic guitar, and decided to use it as segues to go in between songs. It gave the album an identity I think.

P: It was a representation of the place really. The fact that the album is called after the name of the cottage. The whole thing is just like the snapshot of the environment as it was recorded. Even the art work of front covers is two photographs that were taken in that place.

Chaudelande VOL i
The cover of Chaudelande Vol I

J: I also want to get back to the Islington Mill atmosphere. Because very important part of IM are speeches of visitors of Islington Mill about religion, politics, etc. You probably asked many people many not only that few we can hear.

Ch: I asked about 6 -7 different people, but there were four in the end that I could arrange time with to do it. I could have spent more time going around getting more people to speak. I think when you got 4 people with quite different personalities it was all I needed really. Jen who is a New York artist who is very politicly minded. Morry who is Irish artist, he is big part in the Mill, he is one of the directors of the mill. There is Neil Robbins who lives and works in his studio for 24 hours per day. Verity is one of Fat Out Till You Pass Out who run the venue space here at the mill (The Burrow). So there are four different opinions and personalities all connected to the Mill. So when I started interviewing them I asked them six open ended questions – one was about religion, money, privacy. I was looking for a hive mind, how people in Islington Mill were thinking about these issues at that particular time. Because that time when I was doing those interviews I think mill was going through the bid thing with the Arts Council and we weren’t very sure if Mill will survive in the same way. Noise complains from neighbours were being made to the local council. Cuts being made to local services. It was a pretty stressful time.

P: I think that atmosphere in the Mill at that time influenced the sound of the album. There are these really tense moments, also quite spacious moments, moments of reflection, moments where you feel like you’re gonna explode because it’s unbearable.

Ch: Also, we were all starting to get into meditation around that time which also influenced the feel of album.

P: … and the title & concept of the album.

P: It’s not about humans it’s about our brains being these infinite machines, the most important machines we have. For me it was directly saying we need to stop staring at our screens. We need to stop thinking that these things have got all the answers, the answers are there in our nervous system, we need to use our brains more . Well I do anyway haha.

Ch: For example with the ease of communication these days, all these different ways how to communicate. You can reach anyone in the world, you can see them on the screen. Does it really bring people together more, do people understand themselves and each other more?

Ch: We more like voyeurs of communication rather than better communicators. There’s a lot of distraction, people just looking at Facebook to find out what’s going on in the world. Like TV it’s become our window to the world and we don’t see that it’s a very distorted image. There’s a lot of saturation. Today with communication and information, we are totally bombarded. Its like a white noise. It’s hard to see a through it sometimes to find something that’s has real substance.

P: I think a big thing for us was when we were on tour and Facebook decided to stop us using our account because we weren’t using our real names. So we had that thing of, should we create a band page, should we put our names up there – And then I was like just like, fuck it. At that time I was thinking that we gonna lose touch with a hell of a lot of people who we speak to everyday on Facebook. Actually it was fucking amazing, it was like a blessing. It was like moving house and getting rid all of your shit. And you realise that if you’re supposed to speak to people you will find a way to get in touch. If it’s a conversation that matters then it’s going to happen. You don’t have that distraction of having to check your messages all the time. I found it really liberating. For me personally Facebook brings me down and makes me think about lot of shit I don’t need to think about. I would get angry with friends because I saw friends posting something on there that I don’t agree with or think “why are you telling people about that shit”? It was a negative circle. And that’s gone now. And when I see my friends now I have a conversation about what they have been doing because I don’t know what they have been doing cos I’ve not seen it all already on Facebook.

Ch: I think one of your mates was away. And you were saying it was almost when he gets back i don’t want to speak to him about his holidays because I’ve already see it all and the places he went to & what he ate. So somebody comes back after 6 month being away and and you are like “yeah, I know!”

P: There is no story. There is no genuine interest in his story because you’ve being updated everyday with that.

J: But you are using other media like twitter and tumblr.

P: Tumblr is great. Because whatever you are doing you go on Tumblr, post whatever you want to say – what is happening with the band, or label or whatever and its automatically posted on Twitter. So you don’t even have to go on Twitter. And we don’t have any conversations on Twitter. It’s great. And the other great thing we started doing which we should done years ago. We got a mailing list, we got 2000 people on it. And every time something happens, like a tour or a new album, we just send it out to the mailing list. And if people don’t want to know they can unsubscribe.

Ch: Also if you are doing everything on Facebook and that’s your main source of promotion what about the people who don’t like Facebook. It’s almost like you’re working for Facebook, bringing people to Facebook so they can find out what you are doing. I think with Facebook as well the way when kind everybody is on it, everybody got Facebook profile and can see what everyone else is doing it gives them a lot of power. I think we’re only just starting to realise how much power it has got over our relationships, our social relationships. A few years ago when you created an events page on Facebook you could invite all of your friends with a few clicks and then they changed it so you had to click every individual person you wanted to invite. Then they changed it again you you had to scroll more and could only click 10 at a time. And then they put a limit on the amount of friends you can invite and started charging you to tell your friends about the event. After that we thought “this is just bullshit”. We were making an event page for Gesamtkunstwerk, we started inviting people and when it got to 100 invites it stops you inviting any more unless you pay. It got to the point where we have to pay to speak with our friends in just a couple of years.

P: That’s what is gonna happen. Because if you gonna make Facebook so massive and it becomes a part of your life with all of your pictures on there and your kind of life diary on there that becomes a precious thing to everyone then they’re gonna start saying you have to pay for that service. It’s fucking shit, fuck Facebook.

Marlene: I had emails from Skiddle asking me to review shows that I said I was going to on Facebook without asking me if they could access my Facebook for that information. Facebook would also automatically invite people from my friends list on my behalf without me asking it to do that. It’s too much.

Wywiad z Gnod, tricksterską jednostką badawczą dźwięku z Salford. Część I

Jakub: Cześć. Jak się macie chłopaki? Całkiem niedawno wydaliście Infinity Machines, lecz mimo to nie zrobiliście sobie żadnej przerwy. Pracujecie nad wieloma projektami, gracie tuziny gigów, spędzacie wiele godzin w studio. Nie czujecie się wypaleni?

Paddy: Tak, czasami czuję się wypalony, lecz nie teraz. Masz długie, twórcze okresy…, nie myślę o tym, po prostu to robię.

Chris: Jeśli myślisz, że jestem wypalony, lub że nasze pomysły nie są takie same jak 10 lat temu, trochę nie dostrzegasz sedna, gdyż w tym wszystkim chodzi o podróż. Naszym celem nie jest dotrzeć do miejsca, w którym będziemy się czuli, jakbyśmy czegoś dokonali.

J: Mam na myśli brak inspiracji lub brak sił, które powodują, że myślicie „Muszę to nagrać, chcę to zrobić”. W ciągu 9 lat nagraliście tak wiele bardzo różnorodnych albumów, że z mojej perspektywy ciężko jest utrzymać taki tryb pracy.

P: Po prostu to kontynuujemy. Nabraliśmy teraz rozpędu i trzymamy się tego. Tak długo jak gramy koncerty, zawsze będziemy mieli nad czym pracować. To co robimy, stało się naszą drugą naturą. To jest styl życia.

Ch: Gdyby naszym celem było dotarcie do punktu, w którym mamy świetnie sprzedające się albumy i w którym nakładamy na siebie presję, aby do tego dążyć, a nie osiągamy tego, wtedy można czuć się wypalonym. Ale jeśli jesteś w trakcie swego rodzaju podróży, a w twoim umyśle jest tylko miejsce na ciągłe tworzenie, nie myślisz o tym. Po prostu przechodzisz do następnej rzeczy.

J: Mówiłem raczej o uczuciu, kiedy artysta może powiedzieć: „Ok, to było dobre, lecz nie mam inspiracji, aby zrobić kolejną rzecz, bo to było naprawdę dobre”. W jaki sposób osiągnąć wyższy stopień sztuki, jeśli było to dzieło mojego życia?

P: Nie sądzę, aby Gnod osiągnął kiedykolwiek swoje arcydzieło. Każdy album jest tym ostatnim.

Ch: Rocket (nasza wytwórnia) po ostatnim albumie poprosiła o nasze Master of Puppets.

P: Powiedzieli, chcemy waszego Master of Puppets. Więc daliśmy im IM, które nie sądzę, aby było naszym MOP.

Ch: Aczkolwiek uważamy, że jest to do tej pory nasz najlepszy album. Nie powiedziałbym jednak, że jest to ostateczny album Gnod.

P: Jest to najbardziej wymagający album, jaki kiedykolwiek zrobiliśmy. To jest znaczący punkt dla Gnod. Fakt, że mieści się na 3 płytach, i że znajduje się na nim tak wiele różnych stylów. Są na nim kawałki, których nigdy nie graliśmy na żywo. Jest to bardzo studyjny projekt. Wydaje się być czymś o czym myślimy – OK, zrobiliśmy tutaj coś naprawdę innego. Kto wie, jaki może być kolejny album. Mogą to być gongi, może być to krążek punk rockowy. Nie wiem, po prostu ciągle staramy się robić swoje, stary.

J: Możemy usłyszeć tę zmianę w procesie nagrywania. Do czasu IM, większość waszych albumów, była ściśle oparta na uchwyconych na żywo jamach. Po czym dodawaliście jakieś warstwy w studio. Teraz główna cześć tego albumu nie została zbudowana w trakcie jamów, lecz jego główna rama został zrodzona w studio. Jest to dla was istotna zmiana.

P: W przeszłości pracowaliśmy już w studio. Robiliśmy podobne rzeczy jak Chaudelande, który był połączeniem materiału uchwyconego na żywo, bez dogrywek, jak Trone i The Vertical Dead, czy numerów takich jak Genocider, który został znacznie przerobiony w studiu. Spędziliśmy nad nim dużo czasu. Pracowaliśmy według tego scenariusza już wcześniej. Również na In Gnod We Trust ogromną ilość pracy wykonanaliśmy w studiu. Nie jest to dla nas nowością. Myślę, że to co było nowe dla nas przy IM, to styl muzyki. Na przykład wszystkie wolne, ciężkie i zdubowane partie saksofonu, tak jak w ostatnim kawałku. To jest coś, czego nie robiliśmy nigdy przedtem.

Ch: Mieliśmy inne podejście do tego krążka niż do innych albumów. Przy innych albumach, zazwyczaj wchodziliśmy i rejestrowaliśmy kawałki, które graliśmy na żywo. Za to przy tym albumie weszliśmy(do studia) tylko z garścią pomysłów odnośnie tego, czego chcemy użyć i jak to nagrać. Reszta została wypracowana w trakcie i potem. Byliśmy bardzo świadomi tego, aby położyć tylko podwaliny, które zostaną dopracowane w studiu, taki był nasz plan.

P: Co tyczy się tych wszystkich elektrofonicznych motywów, bo przez jakiś czas graliśmy te rytmy na żywo. A więc mieliśmy już coś, gdy przyszło nam to przełożyć na automaty perkusyjne. Do IM podeszliśmy w inny sposób.

Ch: To był pierwszy studyjny album, na którym nie próbowaliśmy nagrać ścieżek gitary, basu i perkusji jako podstawy utworu. Myśleliśmy raczej o tym, aby w nowy sposób zarejestrować sam kościec numerów, czasem prowadzonych przez automaty perkusyjne lub syntezatory. Nie ma na nim żadnej gitary, poza gitarą basową na Breaking the Hex, w numerze tytułowym

J: Czy jest to pierwszy album Gnod na, którym nie ma gitary i który jest tak elektronicznie ukierunkowany?

P: Na The Sommambulist Tale nie ma żadnej gitary.

Ch: Sądzę, że znajduje się na nim gitara basowa.

P: Ale tylko bas, nie gitara sześciostrunowa i Three Sticks for a Penny, ma gdzieś tam przetworzoną gitarę.

Ch: Tak samo jest z Sex, Drones and Broken Bones, nie ma na nim zbyt dużo gitary. Split, który zrobiliśmy z Shit&Shine, Shitting Through The Eye of a Needle in a Haystack. Nie ma na nim wcale gitary. Gdy sięgam pamięcią wstecz, jasna cholera zrobiliśmy wiele dziwnych rzeczy.

J: Jakich elektronicznych instrumentów użyliście, aby stworzyć IM?

P: Mózgiem wszystkich elektronicznych urządzeń byłoby MPC, sampler i sekwencer. Użyliśmy również analogowego automatu perkusyjnego Vermona, syntezator modułowy Hordijka, pianino Rhodesa, Doepfer Dark Energy, sampler SP404, mały Korg Volkas. Użyliśmy przeróżnych rzeczy.

J: Czy większość z nich była vintage’owa?

P: Nie bardzo, większość z nich jest raczej nowym rodzajem analogowych syntezatorów. Z wyjątkiem syntezatora modułowego, który jest bardziej vintage’owy, zrobiony specjalnie na zamówienie dla Sama (Weavera), który grał na nim podczas sesji nagraniowej. Urządzenia, których używamy, możesz kupić w sieci lub w większości sklepów muzycznych. Nie posiadam już żadnego z nich. Wszystkie sprzedałem. Lubię się nimi pobawić, dopóki się nimi nie znudzę, a później sprzedać.

J: Pytam o to, ponieważ Sam jest magiem syntezatorów modułowych.

P: Moduł Sama został zbudowany przez gościa, który żyje w Hadze i nazywa się Rob Hordijks. Buduje on urządzenia modułowe tego typu i wiele innych. Jest on niezwykle zdolnym człowiekiem.

Ch: Nie chciał on jedynie zbudować syntezator modułowy, pragnął też zdefiniować na nowo sposób w jaki działają syntezatory modułowe. Nawet sposób, w jaki zaprojektował oscylator, nie był taki w jakim zazwyczaj je się buduje. Używa on podwójnie negatywnej częstotliwości, aby stworzyć falę dodatnią, czy coś w tym stylu. Większość tego mnie przerasta, ale kocham brzmienie i ścieżki rozwiań, jakie możesz za jego pomocą stworzyć.

J: Czy pociąga was wizja brzmienia zbudowanego w oparciu o vintag’owe sprzęt elektroniczny, ponieważ wiele space/krautowych zespołów próbuje odtworzyć retro-futurystyczny klimat za pomocą starych oscylatorów?

P: Nie dbam o to. Jeśli sprzęt wytwarza dźwięk, który przypada mi do gustu, używam go. Wiesz, zawsze jest miło, gdy można sobie pograć na niezłym starym sprzęcie, lecz tak naprawdę nie zależy mi na jego posiadaniu. Jedyne co mnie obchodzi w sprawach sprzętowych to efekty i gitary, ale tylko trochę i wzmacniacze gitarowe.

Jednak ostatnio, gdy kupiłem wzmacniacz lampowy Fender Twin 1973, zdałem sobie sprawę z jednej rzeczy. Było tak, że najpierw myślałem: „Wow, moja gitara będzie brzmieć niesamowicie”, lecz moje podejście okazało się takie: nie potrzebuję go – sprzedam to w cholerę. Wolę swojego starego, brytyjskiego grata HH. Preferuję solidne, stałe brzmienie, w dodatku można na nim bardziej polegać, a gdy się popsuje naprawa kosztuje mnie grosze. Stary sprzęt może być naprawdę drogi w naprawie.

Ch: Wszystko to zalatuje mi pieprzoną nostalgią i muzycznym puryzmem. „Używam tylko syntezatorów Mooga”. Pierdolenie.

P: Gdyby byli purystami to powiedzieli by MOOOOOOOOGa.

Ch: Nigdy nie będziemy tacy, nigdy nie będziemy purystami.

P: Zagramy na czymkolwiek, co będzie dostępne. Jeśli uda nam się wydobyć z tego odpowiednie brzmienie to super.

Marlene: Ja gram tylko na jazzowych basach Fendera.

P: Wiesz to jest rodzaj gitary basowej, który lubisz, a to co innego.

Ch: Kiedy wydaliśmy pierwszy winyl, to był moment w którym zaczęliśmy myśleć o sobie jako o pełnoprawnym zespole. Nie możemy jednak określić siebie mianem winylowych purystów i powiedzieć, że będziemy wydawać nasze albumy tylko na winylach. Uważam, że mamy teraz problem z winylofilią, czy jakkolwiek to nazwać. Ludzie kupią album, tylko wtedy jeśli zostanie wydany na winylu. To jest głupie, bo powinno chodzić o samą muzykę, ludzie powinni być bardziej zaangażowani w słuchanie muzyki. To ją zabija.

J: Winyl jest dziełem sztuki, więc jest to typowo kolekcjonerska rzecz, którą możesz potrzymać w dłoniach, rzadka i piękna.

Ch: Jest piękny, to jest najlepszy format, ale co jest tak naprawdę ważne? Nośnik, który masz czy sama muzyka?

J: Z tego co pamiętam, Henry Rollins lub Fenriz powiedzieli, że mają kompletnie w dupie z jakiego nośnika słuchają muzyki, najważniejsze dla nich są muzyka oraz emocje. Czasami nie są w stanie usłyszeć pojedynczego dźwięku, ale łapią klimat całej płyty.

P: Nie obchodzi mnie to, jaki format wchodzi w grę. Na przykład niektóre kasety posiadam od bardzo długiego czasu. Gdy ich słucham przywodzą one wspomnienia, pewną nostalgię, choć ich brzmienie jest strasznie. Mówię sobie, że kupię wersję płytowa tego albumu, bo go naprawdę uwielbiam. Po czym kupuję wersję CD i brzmi ona zupełnie inaczej, bo nie brzmi jakby była na kasecie przez 20 lat.

W pewnym sensie nie lubię tego albumu w wersji kompaktowej, wolę jego kasetowe brzmienie. Rzecz jasna, są albumy, na przykład ostatni krążek Lighting Gloves, który oryginalnie wydałem na kasecie i brzmi naprawdę dobrze. Został on następnie zremasterowany i zremiksowany na potrzeby wydania winylowego. Wytłoczono go w prędkości 45pm, gdyż są na nim tylko krótkie kawałki i brzmi on wykurwiście. Brzmienie jest mega na tym krążku. Jestem z niego bardzo zadowolony.

J: Chciałbym teraz powrócić do wątku IM. Powiedzieliście przedtem, że spróbowaliście swoich sił w gatunkach, których nigdy nie graliście. Czy to industrialno-noise’owe brzmienie jest owocem waszych ostatnich muzycznych inspiracji ?

P: Myślę, że w pewnym stopniu tak. Wszyscy słuchamy wielu różnych rzeczy. Sądzę również, że gdy słuchasz czegoś i uważasz, że to jest świetne i stwierdzasz, że wspaniale byłoby zrobić coś w tym stylu, kiedy jednak to robisz, końcowa wersja różni się od tego co słyszałeś, gdyż każdy z zespołu dodaje coś od siebie. Słuchanie muzyki jest bez wątpienia inspiracją do jej tworzenia i ma wpływ na twoją twórczość. Jest tak wiele różnych rzeczy, które można poznawać względem brzmienia, względem muzyki, trzymanie się jednej rzeczy wydaje się dla mnie po prostu głupie. Jeśli słuchasz czegoś co ci się podoba, a następnie próbujesz to odtworzyć, nie utwór, lecz brzmienie, odciśnij na tym swoje piętno.

Co mogłoby być dobrym przykładem… sam nie wiem. W tym momencie naprawdę ciekawią mnie gongi, chciałbym zrobić album w całości oparty na nich. Ale nie w stylu Gong czy Davida Allena. Jesteśmy szczęściarzami, bo mamy wytwórnię z dobrą dystrybucją, która wydaje nasze materiały, a ludzie znają nas z próbowania nowych rzeczy. Mogłoby nam nawet ujść płazem wydanie nazajutrz pieprzonego pop albumu zrobionego w autotune, a ludzie powiedzieliby tylko: „No wiesz, to jest Gnod”. Możemy eksperymentować do woli, a wytwórnia czy ktoś inny będzie chciał to wydać, lub zrobilibyśmy to sami. Wiemy, że istnieje grupa odbiorców, niezależnie od tego co zrobimy, nawet jeśli jest to tylko kilku dziwaków trolujących w sieci.

Ch: Mam nadzieję, że to jest to czego ludzie szukają, a nie kolejna wersja Drop Out. Bycie zaszufladkowanym jest dobrym ruchem, aby zrobić karierę. Znasz swój rynek i wiesz ilu ludzi słucha tego typu muzyki. Możecie stać się psycho rockowym zespołem, trochę wyrobić swój styl, może nawet nagrać najlepszych psycho rockowy album roku, czego tylko dusza zapragnie. Ale dla nas nie jest to ciekawy pomysł na tworzenie. Interesuje nas eksperymentowanie, poszukiwanie nowych sposobów wyrazu. Cieszy nas to, że są ludzie, którzy chcą tego słuchać i łapią naszą muzykę.

J: Jak wygląda proces tworzenia wewnątrz kolektywu Gnod? Czy tylko Ty i Paddy decydujecie, w którą stronę zmierza Gnod, czy również inni członkowie mają prawo głosu ?

Ch: Każdy może swobodnie przynosić swoje pomysły i pokazywać je reszcie.

P: To zależy. Ludzie przynoszą pomysły, testujemy je. Jeśli pasują to je rozwijamy, wkręcamy, lub nadajemy lepszą formę. Nie ma gotowego sposobu. Czasami ktoś musi przejąć władzę, aby popchnąć je do przodu.

Ch: Zazwyczaj jedna lub dwie osoby podają zarys pomysłu, a reszta pracuje nad nim, aby go rozwinąć i przekształcić w coś innego.

J: Po przeczytaniu waszego wywiadu dla The Quietus, zdałem sobie sprawę, że tylko Ty i Chris, czuwaliście nad całością procesu nagrywania, a reszta dodawała od siebie tylko elementy.

P: To prawda, w większości tak było. Gdy tworzyło się IM ja i Chris mieliśmy pewne pomysły, które w wyniku wspólnych prób dogrywaliśmy. W trakcie miksów byliśmy tylko ja, Chris i Sam. Udało nam się wszystko wyrzeźbić tak jak tego chcieliśmy.

Ch: Było klika sesji miksowania z Samem, najpierw wchodziłeś ty, a potem ja miałem z Samem sesję. To pozwala zrobić pewne rzeczy szybciej. Zbyt wiele osób w pokoju może czasami powodować konflikty.

P: Gdy w studio masz pięć osób z pomysłami, jak miksować album, mija się to z celem. Inni członkowie zespołu wiedzą co nagraliśmy i ufają, że zrobimy to w sposób, w jaki powinno to być zrobione.

Ch: Jeśli ktoś inny w zespole ma pomysł, jak coś zmiksować, może śmiało przyjść i spróbować. Nie jest tak, że tylko ja i Paddy decydujemy o brzmieniu.

J: W przeszłości przez zespół przewinęło się wielu osób. Czy ich przychodzenie i odchodzenie w znaczny sposób wpływały na zmianę brzmienia Gnod?

P: Powiedziałbym nawet, że za każdym razem zmiany personalne wpływały trochę na zmianę brzmienia. Ktoś może przyjść i zagrać na instrumencie, którego do tej pory nie używaliśmy w Gnod, a my potem próbujemy zrobić coś z jego udziałem. Zdecydowanie. To dzieje się w naturalny sposób. Nie wychodzimy i nie szukamy aktywnie kolejnych członków zespołu, staramy się ich spotykać, naturalnie spotykać.

J: Czy w ten sposób zaangażowani zostali Sam i David Mclean?

P: Na ostatnim albumie chciałem zrobić coś z saksofonem. Wtedy pojawiła się możliwość pracy z Davidem. Było to w pewien sposób zaplanowane. Odnośnie Sama, było to już wcześniej ugadane, że właśnie on będzie nas nagrywał. Syntezator modułowy został nam udostępniony do nagrań i procesu miksowania, więc zdecydowaliśmy, że będziemy go często używać. Na albumie jest jeden kawałek, Desire, znasz go?

J: Tak

P: Każdy pojedynczy dźwięk z wyjątkiem wokali został przetworzony przez syntezator modułowy.

J: Graliście jakieś koncerty z Samem, przed rozpoczęciem nagrywania IM ?

P: Nie.

Ch: Sądzę, że mogliśmy jakieś zagrać.

P: A tak, zagraliśmy parę jamów, ale nic wielkiego. Po nagraniu IM zaczęliśmy grać z nim więcej koncertów.

Ch: Gdy wcześniej graliśmy koncerty z Samem, wypełniał on tylko swoje obowiązki. Gdy używaliśmy naszego elektronicznego zestawu, mieliśmy wielki, długi stół, gdzie wszystkie rzeczy były zsynchronizowane, tak aby były połączone i prowadzone przez sekwencje z MPC. Lecz w przypadku sesji do IM nie byliśmy połączeni w ten sposób. Styl, w jakim Sam grał na albumie, był inny od tego, w jaki gra z nami na żywo.

J: Czy uważacie, że położenie Islington Mill w sercu betonowej dżungli wpłynęło na brzmienie waszego ostatniego albumu? Jeśli nagrywalibyście IM w jakimś innym miejscu brzmienie mogłoby być inne ?

P: Ciężko mi powiedzieć, gdyż uważam, że otoczenie może wpływać pośrednio i bezpośrednio na ciebie, jak i na dźwięki, które tworzysz. Nie wiem czy IM brzmiałoby inaczej, gdyby było nagrywane gdzieś indziej, dlatego że nie nagraliśmy go w innym miejscu. Zgaduję, że mogłoby być odmienne gdybyśmy nagrywali ten album w wielkim domu na wsi. Jestem o tym stanowczo przekonany, że otoczenie wpływa na jakiekolwiek dorobek twórczy.

J: Jaka jest twoja opinia Chris ?

Ch: Sądzę, że sposób w jaki tworzymy muzykę jest spontaniczny i kiedy robisz to spontanicznie otoczenie, w którym to robisz, odgrywa pewną rolę.

P: Każde otoczenie pośrednio lub bezpośrednio wpływa na Ciebie. Nie musisz o tym myśleć, tak po prostu jest. Odbijasz otoczenie w którym się znajdujesz, niezależnie od tego jakie ono jest.

Ch: Ale jest to podświadome.

J: Mówię tylko i wyłącznie o poziomie podświadomym. Nie uważam, że stwierdziliście: „Zróbmy industrialny album, bo żyjemy w industrialnym otoczeniu”.

P: Gdy nagrywaliśmy Chaudlande, przebywaliśmy w chacie we Francji. Możesz usłyszeć sporo nagrań terenowych na tym albumie. Zdecydowaliśmy się ustawić część mikrofonów w ogrodzie ponieważ był to ładny dzień. Możesz więc usłyszeć małe fragmenty, gdy nagrywaliśmy w ogrodzie. Odpowiadaliśmy na nasze otoczenie. Nie wyglądało to tak, że powiedzieliśmy sobie: „Chodźmy do ogrodu, zagrajmy coś w hipisowskim stylu”. Chcieliśmy tylko uchwycić atmosferę naszego otoczenia.

Ch: Wątpię, że gdy ktoś słucha tego albumu i myśli: „Och, to brzmi jakby zostało nagrane we francuskiej chacie”.

J: Nie wiedziałem, że ten album został nagrany we Francji.

P: Chilowaliśmy sobie w ogrodzie, jedząc bagietki, ser Camembert, pijąc czerwone wino w promieniach słońca, a później graliśmy głupawą i ciężką muzykę w piwnicy.

Ch: W taki sposób to dla mnie brzmi (nagrania terenowe z Chaudelande). Kilka dźwięków z magicznego ogrodu, a po chwili zassanie do piwnicy, gdzie dzieją się dziwne i mroczne rzeczy, a potem znowu znajdujesz się w ogrodzie. Nie mieliśmy pojęcia, iż nagrywamy album. Kiedy miksowaliśmy płytę, przypomnieliśmy sobie, że mamy przecież te nagrania z ogrodu, ponad półtorej godziny, gdakania kurcząt, przelatujących samolotów, śpiewu ptaków, przypadkowych dźwięków gitary akustycznej. Zdecydowaliśmy się ich użyć jako przejść między piosenkami. Sądzę, że nadało to albumowi osobowości.

P: Uważam, że było to odzwierciedlenie tego miejsca, naprawdę. Fakt, że wzięliśmy tytuł płyty od

nazwy tej chaty. Całość jest migawką z otoczenia, w którym nagrywaliśmy. Nawet szata graficzna obu okładek to fotografie, które zrobiliśmy w tym miejscu.

Chaudelande VOL i
Okładka pierwszej części albumu Chaudelande

J: Ponownie chciałbym powrócić do klimatu Islington Mill. Bardzo ważną częścią IM są wypowiedzi osób odwiedzających Islington na temat religii, polityki, etc. Pewnie przepytaliście wiele osób, nie tylko te kilka, które możemy usłyszeć na krążku?

Ch: Przepytałem około 6 –7 osób, lecz w końcu mogłem tylko zarezerwować czas i przeprowadzić rozmowy tylko z czterema. Jen to artysta z Nowego Jorku, dla którego polityka jest bardzo ważna. Morry, Irlandczyk, stanowi ważną część Islington Mill, jest jednym z jego dyrektorów. Wypowiada się również Niel Robbinson, który żyje i pracuje w swoim studio 24 godziny na dobę. Verity jest jedną osób tworzących Fat Out Till You Pass Out , która zajmuje się salą koncertową w Islington (The Burrow).

Mamy więc cztery różne opinie i osobowości, wszystkie związane z młynem. Gdy zacząłem przeprowadzać z nimi wywiady, zadałem im sześć otwartych pytań: na temat religii, pieniędzy i prywatności. Szukałem wspólnej perspektywy, byłem ciekawy, jak ludzie w Islington Mill patrzą na pewne problemy, a gdy przeprowadzałem te rozmowy, przechodziliśmy przez problemy związane z umową licencyjną od Art Council i nie wiedzieliśmy, czy Islington przetrwa w dotychczasowym kształcie. Nasi sąsiedzi złożyli skargi na hałasy do lokalnej rady. Informowano również lokalne służby. Był to bardzo stresujący okres.

P: Uważam, że atmosfera panująca w tamtym czasie w Islington wpłynęła na brzmienie albumu. Znajdują się na nim momenty pełne napięcia, lecz również ciche, przestrzenne fragmenty, chwile refleksji, gdy czujesz, że wybuchniesz, bo nie jesteś w stanie tego znieść.

Ch: W tym czasie zaczęliśmy się również zagłębiać w medytację, co miało wpływ na klimat płyty.

P: Oraz tytuł i temat albumu.

J: Tytuł odnosi się do ludzi?

P: Nie odnosi się do ludzi, lecz do naszych mózgów, które są nieograniczonymi maszynami, najważniejszymi urządzeniami jakie posiadamy. Dla mnie jest to równe z powiedzeniem, że musimy przestać gapić się w ekrany. Musimy przestać myśleć, że te rzeczy udzielają wszystkie odpowiedzi. Odpowiedzi znajdują się w naszym układzie nerwowym, musimy więc zacząć używać naszych mózgów. Przynajmniej ja to robię (śmiech).

Ch: Na przykład ułatwienia komunikacyjne w dzisiejszych czasach, te wszystkie różne sposoby komunikacji. Możesz skontaktować się z kimkolwiek na całym świecie, zobaczyć go na ekranie. Czy to naprawdę zbliża ludzi do siebie, czy ludzie rozumieją przez to lepiej siebie i innych?

Raczej podglądamy swoje kontakty, niż lepiej komunikujemy się z innymi. Jest za dużo dekoncentracji, ludzie tylko gapią się w Facebooka, żeby dowiedzieć co się dzieje. Wcześniej to telewizja była naszym oknem na świat, ale był to obraz pełen zakłóceń i tak samo jest w tym przypadku. Nasycenie jest zbyt duże, jesteśmy bombardowani przez informację w mediach społecznościowych, ale to jest biały szum. A poprzez to wszystko ciężko jest dostrzec warstwę prawdy.

P: Sądzę, że ważne było dla nas to, iż Facebook zablokował nasze konto, gdy byliśmy w trakcie trasy, z tego powodu, że nie używaliśmy naszych prawdziwych imion. Zastanawialiśmy się, czy nie stworzyć profilu zespołu, lub używać prawdziwych danych, lecz potem stwierdziliśmy: „Pierdolić to”! Sądziłem wtedy, że stracimy kontakt z piekielne wielką ilością ludzi, którzy rozmawiali z nami codziennie przez Facebooka. Faktycznie jednak okazało się to czymś wspaniałym, to było jak błogosławieństwo.

Można to porównać do wyprowadzki z domu i pozbycia się całego swojego gówna. Zdajesz sobie wtedy sprawę, że jeśli faktycznie masz z kimś porozmawiać, to znajdziesz sposób aby się z nim skontaktować. Jeśli ta rozmowa ma dla ciebie znaczenie to i tak się odbędzie. Nie rozpraszasz się ciągłym sprawdzaniem, czy dostałeś jakąś wiadomość. Odebrałem to jak wyzwolenie.

Osobiście, Facebook mnie dołował i sprawiał, że myślałem o gównie, o którym nawet nie powinienem myśleć. Wkurzałem się na przyjaciół, którzy wrzucali na Facebooka rzeczy, z którymi się nie zgadzałem, lub myślałem: „Po jaką cholerę ci ludzie mówią o tym gównie?” To był negatywny krąg. Ale to już minęło i teraz gdy widzę swoich przyjaciół, mam faktycznie o czym z nimi porozmawiać. A nie wiem co robili, gdyż nie widziałem tego wcześniej na Facebooku.

Ch: Jeśli dobrze pamiętam, jeden z twoich kumpli gdzieś pojechał. Pamiętam, że powiedziałeś wtedy, iż nie chciałeś z nim rozmawiać o jego wakacjach, bo widziałeś wszystkie miejsca, które odwiedził i co jadł w ich trakcie. Więc ktoś był gdzieś przez 6 miesięcy, a ty odpowiadasz: „Wiem wszystko”.

P: Nie ma czego opowiadać. Nie ma prawdziwego zainteresowania jego opowieścią, bo na bieżąco wrzucał co robi.

J: Ale używacie innych mediów jak Twitter i Tumblr.

P: Tumblr jest świetny, ponieważ cokolwiek na nim robisz, umieszczasz na nim wszystko co chcesz przekazać – co dzieje się w zespole czy w wytwórni jest to automatycznie wyświetlane na Twitterze. Nie musisz więc nawet wchodzić na Twittera. Nie prowadzimy na nim żadnych rozmów. To jest świetne. Jest też inna zajebista rzecz, którą zaczęliśmy robić całkiem nie dawno, a którą powinniśmy zacząć już dawno. Mówię o liście mailowej, na której mamy 2000 osób. Zawsze kiedy coś się dzieje, jak trasa czy nowy album, wysyłamy maile to do ludzi, którzy są na nią zapisani. Jeśli ludzie nie chcą otrzymywać tych informacji, wystarczy że się z niej wypiszą.

Ch: Poza tym, jeśli robisz wszystko przez Facebooka i to jest twoje główne źródło promocji, co z ludźmi, którzy nie lubią Facebooka? To wygląda tak, jakbyś pracował dla Facebooka, przyciągasz dla nich ludzi, aby mogli się dowiedzieć co robisz. Sprawa jest taka, że każdy ma profil na Facebooku i może zobaczyć co robią inni, a to daje im ogromną władzę. Sądzę, że dopiero teraz zdajemy sobie sprawę, jaką ogromną władzę to medium ma nad naszymi relacjami, naszymi stosunkami społecznymi.

Jeszcze parę lat temu, gdy tworzyłeś wydarzenie na Facebooku, za pomocą paru kliknięć mogłeś zaprosić wszystkich swoich przyjaciół. Lecz później zostało to zmienione i musiałeś kliknąć na profil każdej osoby, którą chcesz zaprosić. Potem znowu to zmienili i mogłeś za jednym zamachem zaprosić 10 osób.

W końcu ustanowiono limit osób, które możesz zaprosić i zaczęto pobierać opłaty za możliwość poinformowania twoich znajomych o wydarzeniu. Po tym fakcie zaczęliśmy myśleć, że to gówno. Gdy robiliśmy stronę wydarzenia do Gesamtkunstwerk, zaczęliśmy zapraszać ludzi i doszliśmy do 100, ale nie mogliśmy zapraszać kolejnych dopóki nie zapłacimy. Doszło w końcu do tego, że aby porozmawiać, ze swoimi przyjaciółmi to musisz zapłacić.

P: Tak właśnie się stanie. Jeśli uczynisz Facebooka ogromną częścią twojego życia, ze wszystkimi twoimi zdjęciami i pamiętnikiem, stanie się to dla każdego niezwykle cenną rzeczą, a wtedy każą ci płacić za tę usługę. To jest pierdolone gówno, jebać Facebooka!

Marlene: Dostawałem maile od Skiddle z prośbą o zrecenzowanie koncertów, które zaczynałam na Facebooku, bez pytania o zgodę na dostęp do mojego profilu. W dodatku Facebook automatycznie, w moim imieniu, zapraszał przyjaciół z mojej listy kontaktów, bez pytania o zgodę. To już przegięcie.

People’s Temple – Musical Garden (2014)

Parę dni temu, gdy otworzyłem skrzynkę e-mailową, znalazłem 3 obszerne wiadomości z Piccadilly Records. Zawierały one szerokie zestawienie nowych albumów, kompilacji oraz reedycji wydanych w pierwszej połowie 2015.

Lada moment pojawi się wyczerpujące podsumowanie The Quietus, a ja sam już od dłuższego czasu szereguję w swojej głowie premiery, które szczególnie przypadły mi w tym roku do gustu. Wydaje się, że o 2014 wszyscy już zapomnieli, pędząc za kolejnymi wydawnictwami, na których wybite są cyfry 2 0 1 5.

Jest jednak jeden krążek, którego słucham nieprzerwanie od ubiegłego roku. W Polsce praktycznie olany, o którego istnieniu dowiedziałem się dzięki – złożonym kilka dni temu do sieciowego grobu – blogu Savage Saints. Mowa o Musical Garden, stworzonym przez People’s Temple. Kapelę, która od paru lat zdobywa coraz większą popularność na scenie Środkowego Zachodu USA.

W swojej dotychczasowej twórczości zespół balansował między psychedelicznym debiutem, a mocno garażowym More for the Masses. Na trzecim krążku oba te żywioły zostały jednak połączone, co dało najbardziej dojrzałe dzieło w jego karierze.

Musical Garden posiada siłę rażenia równą Hung at Hearts The Growlers. Ale to nie koniec porównań z gotyckim surferami, imprezującymi na plażach Kalifornii, bo album People’s Temple zaskakuje dopiero powyżej piątego przesłuchania. Jest to zaś spowodowane schizofreniczną mieszanką stylów, które łączy podskórna masa wzajemnych powiązań i pełnokrwiste, garażowe brzmienie.

Bez wysiłku usłyszymy echa Spiritualized, wyłapiemy spotkanie The Seeds z The Stone Roses, czy lizegeryczne riffowanie The 13 Floors Elevators. Nad całością unosi się niespokojny, rebeliancki duch The Rolling Stones, prowadzonych przez Briana Jonesa i Nuggetów.

Niemożliwym wydaje się wybranie kliku wyróżniających się hitów. Z równą mocą porywają mnie prostsze garażowo-glamowe kawałki tj. Handsome Nick czy Male Secretary, pełne psychedelicznych reverbów i loopów numery pokroju I don’t Mind lub The Dreamer. Musical Garden to schizofreniczny zbiór kapitalnych numerów, nad którym warto się na chwilę zatrzymać, zagłębić i dać się ponieść przywołanej na nowo magii kwasowo-grażowego grania z lat ‘60.

Jakub Gleń

White Hills – Walks for Motorists (2015)

Po odbyciu trasy koncertowej z The Cult i wprowadzeniu na salony przez Jima Jarmuscha, White Hills poczuli wiatr zmian. Nowojorski duet nie tylko zmienił producenta oraz studio nagrań, lecz również dotychczasowy sposób pracy nad nowym materiałem. Tym razem grupa nie komponowała nowego materiału w studiu, ale uprzednio przygotowała wersję demo nowych piosenek.

Najistotniejsza przemiana zaszła jednak w kwestii brzmienia i kompozycji. White Hills odchudzili swój sound, praktycznie rezygnując z potężnych doomowo-stonerowych partii gitar na rzecz ascetycznych fundamentów wzniesionych z basu i syntezatorów. Jednym z głównych celów, jakie wyznaczyli sobie nowojorczycy, było nadanie swoim utworom tanecznego groove’u. A to udało im się dzięki zwrotowi w stronę riddim/skanku, przefiltrowanego przez dokonania Bahuaus czy PIL.

Integralnym elementem stylu White Hills były jednak zawsze krautrockowe nawiązania, których nie zabrakło również na Walks for Motorists. David W i Ego złożyli wspaniały hołd Harmonii w numerze I, Nomad. Stworzony według najlepszych niemieckich wzorców, z motoryczny pulsem oraz iskrzącą pogodnym blaskiem melodią, stanowi idealny kontrapunkt dla reszty krążka. Między post-punkowymi odjazdami udało się Amerykanom dyskretnie przemycić również echa Kraftwerk. Mam tu na myśli tekst Automated City oraz otwierającą tytułowy kawałek partię syntezatorów.

Mam przeczucie, że dla ortodoksyjnych fanów gitarowych orgii najnowsza płyta White Hills może okazać się pewnym zawodem. Poza Lead the Way i We Are What You Are, krążek zawiera eksperymenty z eklektyczną formułą post-punku. Jak dla mnie, Walks for Motorists to udane otwarcie nowego rozdziału w karierze White Hills, a piosenkowa formuła i taneczny feeling zagoszczą na dłużej w ich stylu, bo przecież nie da się przejść obojętnie obok takich hitów jak Life is Upon You.

Jakub Gleń

White Hills, Gnod, The Mind at Large na żywo w Manchesterze!


Po paru miesiącach pobytu w Manchesterze stwierdziłem, że nadszedł czas aby zaliczyć jakiś niebanalny koncert i poczuć puls angielskiego undergroundu. Surfując po sieci wyhaczyłem gig White Hills oraz Gnod w Islington Mill. Głód muzyki i ciekawych konwersacji sprawił, że szlak do miejscówki przetarłem już tydzień wcześniej, wpadając na koncert Starej Rzeki. Jak się okazało, trafiłem do miejsca przesiąkniętego psychedelicznymi wibracjami, pełnego muzycznych zatraceńców i freaków… odnajdując w kiblu opis prób Williama Burroughsa z maszyną snów.

Wraz z przylotem White Hills w północno-zachodniej Anglii wybuchła wiosna. Po małym marihuanowym aperitifie, spacer po skąpanych w słońcu, szerokich ulicach Salford, był czystą przyjemnością. A gdy zjawiłem się w Islington, impreza już się rozkręcała.

Barwny, kilkudziesięcioosobowy tłum relaksował się przy piwku i soulowo-funkowych kawałkach zapodawanych przez didżeja. Parę osób zajętych było analizą wystawy Immortality Sally Gilford. Tuż przed 19 swój kramik zaczęła jednak rozstawiać basistka White Hills, wokół której zaroiło się od fanów, pragnących jak najszybciej położyć łapska na najnowszym albumie nowojorczyków.

Około 20 swój występ rozpoczęli The Mind at Large. Ich muzyka to psychedeliczny blue<s, pełen nawiązań do Cream. O ile jednak claptonowskie trio potrafiło swoimi melodiami przykuć uwagę odbiorcy, gwarantując mu przyjemną kąpiel w ciepłych kwasowych melodiach, tak sztuka ta TMAL jest całkowicie obca.

Długie kompozycje grupy poprzez swoją schematyczność i odtwórczość dość szybko mnie znudziły. Irytujący wydał mi się ciężki, głęboki wokal basisty w konfrontacji z łagodnymi partiami gitary. W swoich odczuciach nie byłem odosobniony, gdyż po kilkunastu minutach w sali zostało tylko kilkanaście osób. Reszta, tak jak ja, złakniona była solidnej dawki kosmicznego hałasu.

Po krótkiej przerwie moja cierpliwość została w końcu nagrodzona. Występ Gnod rozpoczęła długa i żarliwa inwokacja Paddy’ego, która wprowadziła publiczność w trans. Zaraz po niej muzycy uderzyli potężną ścianą dźwięku. Ich występ był przeszło godzinnym jamem, opartym w całości na materiale z Infinity Machines.

Muzycy z Salford zrezygnowali jednak z syntezatorów i elektroniki, kładąc nacisk na agresywne noise’owe-hardcore’owe partie gitar, sludge’owy ciężar i przeszywającą ekspresję dwóch saksofonów. Brzmienie Gnod pełne było brudu oraz sprzężeń, idealnie wpisując się w industrialny klimat Islington Mill. Finał ich koncertu można porównać do najlepszych „rytuałów” Painkillera!

Pogawędka z członkami Gnod oraz wspólny spliff sprawiły, że na show White Hills dotarłem lekko spóźniony. Set Amerykanów skoncentrowany był wokół najnowszego krążka, Walk for Motorist, z którego zagrali 3 utwory: £SD or USB, Wanderlust a także Lead the Way. Idealnie ukazują one post-punkowe fascynacje White Hills, w szczególności twórczością Bauhaus i PIL.

Publiczność przyjęła nowe numery ze szczerym entuzjazmem. Furorę na scenie robiła Ego, przebrana w odblaskowy kombinezon. Dave przypominał z kolei space rockową wersję Alice’a Coopera. Koncert White Hills był ogólnie doskonałym pokazem wyczucia balansu między chłodną repetywnością sekcji rytmiczniej, a gwałtownymi erupcjami popisowych solówek. Widać było, że amerykańskie trio najlepiej odnajduje się w długich jamach – choćby w zagranym na bis Don’t Be Afraid w trakcie których mogą zerwać łańcuchy i odlecieć w nieograniczoną przestrzeń dźwięku.

Patrząc na twarze ludzi, opuszczających arenę koncertu, na żadnej z nich nie mogłem dostrzec cienia zawodu. Choć obie kapele poruszają się w podobnej stylistyce, ich koncerty miały zupełnie inny wymiar, zarówno muzyczny jak i sceniczny. Gnod pokazali bardzo anty-rockowe podejście, podczas gdy ekipa Dave’a postawiła na show pełen rozbuchanej, rockowej energii. Pozwoliło to stworzyć kosmiczny rytuał, który zostanie na długo w mojej świadomości.

Jakub Gleń

The Budos Band – Burnt Offering (2014)

Chciałbym, żeby Goat nagrywali takie albumy, jak ostatni strzał The Budos Band. Bo Nowojorczycy, zanurzeni od zawsze w latynoskim jazzie Eddiego Palmieri, gangsterskim soulu Joe Bataana, uderzającym jak kula z kałasza afrobeacie Feli Kutiego czy funku Jamesa Browna & The JBs, nagrali hybrydę kompletną, w której nie ma nawet najmniejszej dziury.

Ich sound przybrał nieco „mroczniejszy”, bardziej psychedeliczny odcień, a kawałki nie były tak imprezowe od legendarnego debiutu, który po prostu zarażał Up From the South i całą resztą!

Burnt Offering to trochę beka z klasyków metalowych, które muzycy znają naprawdę doskonale, ale nie ma tu nic metalowego per se, bo Budosi lecą naprzód z afrykańskimi riffami organowymi, legendarnymi już partiami sekcji dętej, jazzowymi liniami basu… i przesterowanymi gitarami.

No tak, gdzieś ta neopsychedelia/retro metal musiały znaleźć ujście, więc tu jest naprawdę zabawnie. Ale że produkcja jest zwarta jak cipka dziewicy, to po prostu się klei jak miodek do łapek Kubusiowi Puchatkowi.

Szaleńcze aranżacje przejmują nad tobą całkowitą kontrolę, nie możesz przestać kołysać się i tańczyć, a uśmiech zaczyna prowokować pytania od partnera.

Wiele kawałków zagranych jest na off-beacie, co w połączeniu z potężnymi dęciakami, loopami i jęczącymi piekielnie gitarami, daje absolutnie transowo-potępieńczo-zombiastyczny nastrój. Tylko wyobraźmy sobie żywe trupy pracujące na plantacji marihuany, której przewodzi potężny bokor, składający nocą krwawe ofiary Odynowi i będziemy mieli niemalże pełny obraz!

Trudno mi nawet wskazać, który kawałek lubię tu najbardziej, bo wszystkie są tak przebojowe, że aż przypomina mi się Thriller Michaela Jacksona, którego słuchałem jak miałem 10 lat. Chcesz nucić „Zuo, zuo to właśnie to”, a magiczne buty na koturnie niosą siedem mil!!!

Jak oni wpadli na pomysł nagrania czegoś tak perwersyjnego, nie mam pojęcia, ale są winni przesłuchiwania przeze mnie tego albumu 3-4 razy pod rząd, gdy już go odpalę swoim małym bezwstydnym paluszkiem, pełnym żądzy za pradawnymi rytmami, pogańskimi harmoniami i porno riffami! 11/10!

Conradino Beb

Morgan Delt – Morgan Delt (2014)


Malowniczy kanion Topanga, położony na skraju LA, od lat 60′ przyciągał artystycznych frików, którzy uciekali przed miejskim zgiełkiem. Miejsce to stało się też idealna pustelnią dla Morgana Delta – muzyka, którego twórczość dotychczas lądowała w szufladzie lub słyszała ją garstka osób na lokalnym gigu, ale którego udało się w końcu pokazać szerszej publiczności. Co prawda dosyć późno – bo w wieku 36 lat – ale za to w jakim stylu! Morgan Delt to rozsadzany przez nadmiar pomysłów debiut, który wpada do mózgu po paru sekundach, by zostać w nim na długie miesiące.

Zawartość krążka jest idealnym przykładem pełnego kontrastów ADHD rocka – stylu, który osiąga ostatnio wielką popularność. Album jest z jednej strony zanurzony w klasycznej psychedelii spod znaku The Byrds, Love, czy magicznego debiutu Floydów. Jednak z drugie strony Kalifornijczyk stara się trzymać rękę na pulsie, przyznając w ten sposób, że także obecnie powstaje masa świetnej muzy. W efekcie powoduje to totalne skołowanie słuchacza, który równocześnie odczuwa obecność starych wpływów i ducha czasów współczesnych.

Kolejnym mocnym atutem Morgan Delt pozostaje niezwykle bogata tekstura brzmienia. Ale to po części dzieło przypadku, gdyż muzyk przyznaje, że dodawał kolejne warstw, dopóki nie był zadowolony z efektu końcowego. Dodatkową sprawą, która wchodzi w grę, jest wnikliwa lektura krążków Ariela Pinka. Daje to niezwykle przyjemny efekt zapadania się coraz głębiej w morzu pogłosu i melodii oraz ogromną frajdę z odkrywania kolejnych smaczków.

Mimo kalejdoskopu wrażeń i całej tej złożoności to jednak płyta wręcz nieprzyzwoicie przebojowa, działająca na mózg jak psychedeliczna wata cukrowa, tak dobrze znana każdemu, kto choć trochę skosztował muzyki The Strawberry Alarm Clock czy The Peanut Butter Conspiracy. Kontakt z Morgan Delt nie powoduje jednak mdłości wywołanych nadmiarem muzycznego cukru. Nieustannie przebija się tu wszakże atmosfera obcowania z ciemną stroną kwasu, czego idealnym przykładem są Barbarian Kings lub Tropicana.

Swoim debiutem Morgan Delt zaliczył prawdziwe „wejście smoka” na scenie psychedelicznej. Album jest w zasadzie idealną opcją dla każdego muzycznego heada, który szuka nieustannych bodźców, skumulowanych w krótkiej, lekko ponad 30-minutowej dawce, niczym na klasycznych krążkach The Byrds. Ja już ostrze zęby na dostawę kolejnego materiału, który jest w trakcie tworzenia.

Jakub Gleń

Goat – Commune (2014)

Podoba mi się generalnie to, że Goat nie przeciągnęli nagrania drugiego albumu o następne 2 czy 3 lata, bo zespół który dużo siedzi w studiu, jest albo bardzo kreatywny, albo ma dużo materiału, co dobrze oczywiście świadczy o muzykach. A materiał z Commune jest rewelacyjny, choć bardzo odmienny od numerów z debiutu, bo Szwedzi zdążyli porzucić space rockowe fusion i mocniej zagrzebać się w afrobeatowych rytmach i nordyckim folku. I nawet pomimo tego, że instrumentalny piard The Light Within w ogóle wywaliłbym z tej płyty, reszta to w miarę spójny materiał, który daje wielką satysfakcję w trakcie kanapowego transu.

Goat pozostawili jako szkielet mocny, dudniący bas, udającą afrykańskie polirytmie sekcję rytmiczną i równie repetycyjne frazy kalimby, na gruncie których wykwitają psychedelizujące solówki gitarowe, które jak trampolinę wykorzystuje wysoki, krzykliwy głos wokalistki zespołu. Dużo tu także grzechotek, sampli, pogłosów i pętli, a czasem nawet jakiś skrzypce i chórki, co ma jednak swoje uzasadnienie, gdyż Goat komponują swoje numery w trakcie jamów. To oczywiście zbliża zespół do krautrockowej klasyki spod znaku Amon Düül czy Popol Vuh, tyle że Szwedzi pozostają przy tym oddani upbeatowi i upojnemu maksymalizmowi.

W praktyce większość numerów na Commune wpasowuje się w formułę Orchestra Baobab spotyka Kaleidoscope, a Bondye niemal do złudzenia przypomina Taxim na przyśpieszonych obrotach. Ale jak się gra world music, to bardzo ciężko uciec od ojców gatunku i Goat świadomie, czy nie, przerabiają po raz kolejny klasyczne inspiracje. Wyróżniają się z w tej barwnej masie hiciory Gathering of Ancient Tribes i otwierający płytę Talk to God. Obydwa kawałki to udane spotkanie Hednigarny z Big Brother & The Holding Company.

Pomimo tej archeologii płyty słucha się jednak bardzo dobrze, bo zbudowana została na bezpretensjonalnym, muzycznym pałerze – chciałbym pominąć cały ten teatrzyk masek, bo nie wnosi on tak naprawdę nic do samej muzyki – który z całą pewnością w pełni objawia się podczas koncertów. Czy gdyby Goat staranniej zaaranżowali swoje kawałki lub mocniej popracowali nad produkcją, wyszłaby lepsza płyta? Obawiam się, że duch mógłby zostać stracony i mielibyśmy kolejny drętwo-eksperymentalny materiał, który można by spłukać w kiblu po jednym wysłuchaniu. A Commune daje dużo radości głównie dlatego, że muzycy nie próbują skakać wyżej własnej dupy.

Conradino Beb  

Blues Pills – Blues Pills (2014)

Historia Blues Pills mogłaby stanowić kanwę barwnego hippiesploitation. Młoda Szwedka, po tym jak zostaje wyrzucona z pracy, wyrusza w podróż do Kalifornii, który była jej odwiecznym marzeniem. Tam poznaje 2 gości, z którymi zakłada kapelkę. Skład szybko uzupełnia młody, niezwykle utalentowany gitarzysta. Pierwszy materiał w mig przykuwa uwagę dużej wytwórni, która oferuje im kontrakt na wydanie debiutu. A w dalszej kolejności na scenę wkracza dużo dragów i fascynacja okultyzmem, co powoduje tragiczny finał historii.

Jak na razie Blues Pills wydali jednak tylko jedną płytę – to nie są lata ‘60, więc ćpanie chyba mają pod kontrolą. Sukces EP-ek Devil Man i Bliss sprawił, że kapelkę szybko wyłowiła Nuclear Blast. Wytwórnia ta ostatnio zauważyła, że lepszy interes zrobią na retro-rocku niż produkowanym hurtowo, plastikowym metalu. W ich katalogu figurują kraut-metalowcy z Kadavar, czy szwedzkie załogi tj. Witchcraft oraz Graveyard. Od tych ostatnich, międzynarodowy kwartet wyciągnął producenta Dona Alsterberga.

Patrząc na tracklistę Blues Pills można oskarżyć zespół o pójście na łatwiznę. Ponad połowa numerów to piosenki znane już z wcześniejszych wydawnictw. Wątpliwości rozwiewa jednak pierwszy odsłuch. Pod okiem Alsterberga zostały mocno przearanżowane, co zdecydowania poprawiło ich jakość. Z Devil Man wycięto nieco pretensjonalne popisy wokalne Larsson, od razu atakując słuchacza potężnym leadem, nie zwalniając tempa już do końca.

W River poskromiono również wokalistkę, dzięki czemu numer zyskał delikatnej, kwasowej słodyczy. Alsterberg okiełznał młodych muzyków, którzy wcześniej zbyt często popisywali się swoimi umiejętnościami, zapominając o sztuce dobrego aranżu. Szwed pokierował ich energię twórczą, tak by równomiernie rozłożyć emocje na płycie, dzięki czemu nowe numery bezpośrednio uderzają w słuchacza.

Głównym magnesami przyciągającymi słuchaczy do Blues Pills jest zmysłowy, pełen soulowej magii, śpiew Larsson, oraz nieposkromione gitarowe popisy Doriana Sorriauxa. Kolejną cechą wyróżniającą ich z vintage’owego tłumu jest unoszący się nad albumem duch Fleetwood Mac z okresu Petera Greena. Najpełniej zmaterializował się on na tryskającym energią Ain’t No Change.

Największym zaskoczeniem był jednak dla mnie cover ojca  twistu Chubby’ego Checkera – Gypsy. Ten odbiega nieco od inych numerów Checkera, ukazując jego ostre, psychodeliczne oblicze. W wykonaniu Blues Pills brzmi on, jakby było coverowany przez The Jimi Hendrix Experience po kilku grubych kreskach. Coś wspaniałego!

Niestety nie zawsze jest aż tak dobrze. W Black Smoke, czy chociażby Little Sun, numery aż nadto zaczynają zalatywać Graveyard. Oczywiście, dla chronicznie uzależnionych od Hisingen Blues, wersja tej płyty, przepełniona kobiecym pierwiastkiem, może okazać się spełnieniem najskrytszych marzeń. Osobiście, preferuję jednak więcej własnej tożsamości (oczywiście, jak na kapelę retro).  Ale mimo tych mankamentów Blues Pills spełnia pokładane w nim oczekiwania, pokazując dojrzalszą stronę znanych hitów i zapodając kilka nowych.

Jakub Gleń

Tylko kochankowie przeżyją (2013)


Jarmusch przyznał ponownie w niedawnym wywiadzie dla Vulture, że wszystkie jego filmy zaczynają się jako poważne projekty, ale z czasem wkrada się do nich coraz więcej zabawy z materiałem. W przypadku Tylko kochankowie przeżyją artysta chciał uchwycić mroczną i tajemniczą atmosferę życia wampirów, ale nie mógł sobie koniec końców odmówić wstrzyknięcia do filmu pewnej dawki humoru, dzięki czemu jego ostatnie dzieło ma tę samą ironię co Poza prawem czy Noc na ziemi.

To szczególnie jasne dla pokolenia transformacji, które często wychowało się na wczesnych filmach króla nowojorskiego kina niezależnego i ta specyficzna ironia jest dla niego tożsama z samym stylem. Tylko kochankowie przeżyją pozostaje jednak bliższy klimatycznie Truposzowi (życie jako część kosmicznego cyklu), a także Ghost Dogowi: Drodze samuraja (życia jako misja wypełniana podług specyficznego kodu honorowego), mimo że cyfrowa forma oddala ten obraz od wszystkich wcześniejszych dzieł Jarmuscha.

Po filmie tym nie należy się jednak spodziewać grania podług reguł gatunku, bo ten służy artyście zaledwie jako punkt wyjścia do ukazania miłosnej historii dwóch nieśmiertelnych istot, Adama i Eve, granych przez Toma Hiddlestona i Tildę Swinton. O il ten pierwszy może wydawać się dziwnym wyborem – do tej pory znany był głównie z blockbusterów o superbohaterach – jak głosi stare filmowe przysłowie: nie należy aktora wsadzać do szufladki ze względu na role, które grał wcześniej.

Jednak wielka Tilda Swinton (kiedyś muza Dereka Jarmana) ze swoją klasą i ponadprzeciętną erudycją udowadnia dobitnie, że nie pojawia się w filmie przypadkowo. W istocie, ten został stworzony z myślą głównie o niej.

Miłość granej przez nią postaci do starych grimuarów, tomików poezji, na tle których zostaje nawet sfotografowana od góry na samym początku filmu, to symbol pasji do wiedzy, do przemierzania myślą tuneli mroku, w których jak na wampira znaleźć można jednak sporo światła.

Adam to z kolei nihilista oddany romantycznym marzeniom o samozniszczeniu, który od wielu wieków wpływa potajemnie na losy muzyki rodzaju ludzkiego, nazywanego przez niego z pogardą zombie. Jego pieczara to opuszczony dom na przedmieściach Detroit ozdobiony portretami znanych magów, pisarzy i poetów.

Z pomocą młodego Iana – kolesia który załatwi ci wszystko – kolekcjonuje on wyjątkowo rzadkie gitary elektryczne (tu swoją drogę znalazła pasja Jarmuscha do sprzętu retro), a sygnał z wideorozmów z Eve kieruje do antycznego odbiornika telewizyjnego z lat ’60. Aaa, prywatne tłoczenia jego płyt pozostają do tego łakomym kąskiem na rynku kolekcjonerskim.

Pozostaje jeszcze Christopher Marlowe (w tej roli genialny John Hurt), senior tego małego klanu, który za swój dom obrał sobie Tangier (legendarną kryjówkę Paula Bowlesa czy Williama Burroughsa), miasto kochane również przez Eve… a także jej siostra Ava (Mia Wasikowska), wprowadzająca mały zamęt do tej wampirycznej iddyli.

W Tylko kochankowie przeżyją znajdziemy momenty wyjątkowej koncentracji artystycznej tj. przepiękna scena narkotycznego upojenia krwią wszystkich bohaterów, przywodząca na myśl kultową scenę z Trainspotting, lub nocny pejzaż z vintage’owym Jaguarem XJS Adama pędzącym przez industrialne pustkowie.

Czasem pędzel Jarmuscha wydaje się jednak nieco toporny i cały ten teatralizm (konspiracja szekspirowska pozostaje jednym z ważniejszych motywów filmu) traci nieco oddech. Zaraz obowiązkowo pojawia się jednak scena, która powoduje głośny chichot i jesteśmy w domu. Czarna komedia zdaje się koniec końców najbliższa temu obrazowi jako gatunek.

Film ozdabia wyjątkowa selekcja piosenek oraz przepiękny soundtrack drone-noise’owo-neopsychedeliczny skomponowany przez duńskiego kompozytora i lutnistę Jozefa Van Wissema oraz band SQÜRL, muzyczne dziecko Jarmuscha, w którym ten ostatnio gęsto się udziela i z którym wydał debiutancką EP-kę w zeszłym roku, tuż przed premierą swojego filmu w Cannes. Z dwóch nominacji na festiwalu, nagrodę zdobyła właśnie ścieżka dźwiękowa, mimo że film został bardzo dobrze przyjęty zarówno przez fanów artysty, jak też międzynarodową śmietankę krytyków, w tym przez Anthony’ego Lane’a z New Yorkera.

To bez wątpienia najlepszy zrzut Jarmuscha od lat, który podejmuje dialog z wieloma wątkami kultury współczesnej, której reżyser jest od wielu lat maniakalnym pożeraczem. Pojawia się tu kwestia fascynacji retro obok recesji ekonomicznej, a wszędobylskość technologii obok pytań o codzienność nieśmiertelności – fikcyjnej, ale uczłowieczonej i lekko też wygiętej, której interpretacja odsyła do klasycznych opowieści o wampirach niewiele mających wspólnego z gatunkową kodyfikacją tj. Uzależnienie Abla Ferrary czy Nosferatu Wernera Herzoga. Niewątpliwie smaczny kąsek!

Conradino Beb


Oryginalny tytuł: Only Lovers Left Alive
Produkcja: Wielka Brytania/Niemcy, 2013
Dystrybucja w Polsce: Gutek Film
Ocena MGV: 4/5